مشکاة الأنوار ت هوشمند و محمدی - شیخ طبرسی - الصفحة ٧١٥ - فصل پنجم در ياد آورى نعمتها و اسباب آن

فصل پنجم: در ياد آورى نعمتها و اسباب آن‌

(١) (١٩٣٤) ١- امام باقر ٧ فرمود: خداوند فرمود: اى موسى! مرا دوست بدار، و مردم را با من دوست گردان، عرض كرد: پروردگارا! تو مى‌دانى كه هيچ چيز از تو برايم محبوبتر نيست، پس چگونه دلهاى بندگان را متوجه تو سازم؟ فرمود: نعمتهاى مرا به آنان ياد آورى كن، زيرا آنان جز نيكى از من يادشان نمى‌ماند.

(٢) (١٩٣٥) ٢- امام باقر ٧ فرمود: با توانگران همنشين نشويد، زيرا نعمتهائى كه خداوند به شما داده حقير مى‌شماريد.

(٣) (١٩٣٦) ٣- امام صادق ٧ فرمود: هر گاه خداوند بر بنده‌اى نعمتى دهد، حوايج مردم را نيز به عهده او قرار دهد، اگر او بدون منّت خواسته‌هاى آنان را بر آورد، خداوند او را وارد بهشت نمايد، و اگر حاجت آنان را روا نسازد جايگاهش در جهنم است، و خداوند هم همه خوبيهايى را كه به او داده مى‌گيرد، و روز قيامت شفاعت رسول خدا ٦ شامل حالش نشود.

(٤) (١٩٣٧) ٤- امام صادق ٧ فرمود: نعمت بر بنده‌اى زياد نشد مگر اينكه حاجتهاى مردم نسبت به او بيشتر شد، اگر او (از مراجعه مردم) دلتنگ شود، خود را در معرض دورى از نعمت قرار داده است.