مشکاة الأنوار ت هوشمند و محمدی - شیخ طبرسی - الصفحة ١٨٧ - فصل ششم كرامت مؤمن در نزد خدا

(١) (٤٦٧) ٤- امام باقر ٧ فرمود: خداوند در روز قيامت مؤمن را به حال خود رها مى‌كند تا هر چه مى‌خواهد انجام دهد، گفتم: بفرماييد در كجاى كتاب خدا چنين آمده؟ فرمود: در آنجا كه مى‌فرمايد: (براى آنهاست هر چه بخواهند و نزد ماست افزونتر از نعمات بهشتى)، پس خواسته خدا و افزون نعمت بى‌شمار او به او واگذار مى‌شود.

سپس فرمود: اى جابر! از دشمن ما طلب كمك مكن، و از او تقاضاى غذا يا آب ننما، زيرا او در آتش جاودانه خواهد بود، و هنگامى كه مؤمنى از كنارش بگذرد مى‌گويد: اى مؤمن آيا برايت فلان كار را انجام ندادم؟ مؤمن از او حيا مى‌كند و او را از آتش نجات مى‌دهد، و علّت نامگذارى مؤمن به مؤمن اين است كه او نزد خدا امان مى‌دهد و خدا هم امانش را مى‌پذيرد.

(٢) (٤٦٨) ٥- امام باقر ٧ فرمود: روز قيامت خداوند جارچى را فرمان مى‌دهد كه پيش رويش فرياد بزند: فقراء كجايند؟ عدّه بسيارى از مردم بر مى‌خيزند، خداوند مى‌فرمايد: اى بندگان من! مى‌گويند: بلى پروردگار ما، مى‌فرمايد: من شما را به خاطر تحقير نيازمند نگردانيدم، بلكه به خاطر چنين روزى شما را فقير نمودم، حال به صورتهاى مردم خوب نگاه كنيد! هر كس فقط به خاطر من كار نيكى براى شما انجام داده از طرف من او را به بهشت ببريد.

(٣) (٤٦٩) ٦- امام صادق ٧ مى‌فرمايد: مؤمن رئيس خانواده‌اش مى‌باشد و نيز بر اعمال و كردار آنها گواه است.

(٤) (٤٧٠) ٧- امام باقر ٧ فرمود: رسول خدا ٦ مى‌فرمايد: دشنام دادن به مؤمن نافرمانى خداست، و جنگيدن با او كفر است، و خوردن گوشت او (بواسطه غيبت) گناه است، و احترام مال مؤمن همانند احترام خون اوست.