مشکاة الأنوار ت هوشمند و محمدی - شیخ طبرسی - الصفحة ١٨٥ - فصل ششم كرامت مؤمن در نزد خدا

فصل ششم: كرامت مؤمن در نزد خدا

(١) (٤٦٤) ١- امام صادق ٧ فرمود: روز قيامت مردى كه بايد بسوى آتش جهنم رود با مؤمنى از شما روبرو مى‌شود و مى‌گويد: فلانى كمكم كن، من در دنيا كار نيكى برايت انجام دادم، بنده مؤمن به ملك مى‌گويد: راهش را باز كنيد، خداوند ملك را فرمان دهد كه راهش را باز كنند تا داخل بهشت شود.

(٢) (٤٦٥) ٢- امام صادق ٧ فرمود: بنده‌اى را كه هيچ عمل صالحى ندارد روز قيامت حاضر كنند و به او بگويند: بنگر و بياد آور! آيا كار خوبى دارى؟ مى‌گويد: من هيچ عمل شايسته‌اى ندارم جز آنكه وقتى فلان بنده مؤمن تو بر من گذر مى‌كرد و از من آب خواست تا وضو بگيرد و نماز بخواند من به او آب دادم.

سپس از مؤمن در اين باره پرسيده مى‌شود، او مى‌گويد: پروردگارا راست مى‌گويد! خداوند جلّ ثناؤه مى‌فرمايد: من تو را آمرزيدم، بنده مرا داخل بهشتم كنيد.

(٣) (٤٦٦) ٣- امام صادق ٧ فرمود: روز قيامت به مؤمن گفته مى‌شود؛ در صورتهاى اين مردم خوب تأمل كن، هر كس از اينها كه آبى به تو نوشانده يا غذايى خورانده، يا كارى برايت انجام داده دستش را بگير و او را به بهشت ببر، فرد مؤمن از صراط مى‌گذرد در حالى كه افراد زيادى همراهش هستند.

ملائك مى‌پرسند: به كجا اى دوستان خدا؟! به كجا اى بندگان خدا؟

خداوند متعال مى‌فرمايد: به بنده من اجازه دهيد، آنها هم اجازه مى‌دهند، و علّت اينكه مؤمن را مؤمن ناميده‌اند اين است كه او نزد خدا امان مى‌دهد و امانش را خدا مى‌پذيرد.