مشکاة الأنوار ت هوشمند و محمدی - شیخ طبرسی - الصفحة ٦٥١ - فصل اول در بيان غضب

باب هشتم در بيان خصلتهاى مذموم‌

اين باب ده فصل دارد

فصل اول: در بيان غضب‌

(١) (١٧٨٤) ١- على بن اسباط گويد: رسول خدا ٦ از ادب كردن هنگام غضب نهى فرمود [چون غضب از صفات بدى است كه مبتلاى به آن نمى‌تواند مؤدّب باشد].

(٢) (١٧٨٥) ٢- امام صادق ٧ فرمود: خشم كليد هر بدى است.

(٣) (١٧٨٦) ٣- امام صادق ٧ از قول پدر بزرگوارشان مى‌فرمايند: حواريون به عيسى بن مريم گفتند:

اى تعليم دهنده خوبيها، به ما بياموز كه كدامين اعمال سخت‌تر است؟ گفت:

سخت‌ترين آنها خشم خداوند است، گفتند: چگونه مى‌شود از خشم خدا بر كنار بود؟

گفت: به اينكه غضب نكنيد، گفتند: غضب چگونه شروع مى‌شود؟ گفت: به وسيله كبر و خود پسندى و كوچك شمردن مردم.

(٤) (١٧٨٧) ٤- رسول خدا ٦ فرمود: هر كس گرفتار مشكلات شود، آسايشش سلب گردد.

(٥) (١٧٨٨) ٥- امام صادق ٧ فرمود: هر كس نفس خود را هنگام ميل به شهوت و هنگام ترسيدن و هنگام ميل به خوردن و هنگام خشم و غضب و هنگام راضى بودن و هنگام ناراضى بودن حفظ نمايد، خداوند جسم او را بر آتش دوزخ حرام گرداند.

(٦) (١٧٨٩) ٦- در محضر حضرت باقر ٧ سخن از غضب به ميان آمد، فرمود: مرد خشمگين مى‌شود به حدّى كه راضى نشود (و خشمش باعث گناه شود) و بدين سبب داخل دوزخ گردد، اگر مردى در حال ايستاده خشمگين شد بايد بنشيند، تا پليدى شيطان از او دور شود، و اگر نشسته بايد بايستد، و هر كس بر خويشاوندش غضب كند بايد برخيزد و به طرف او رود تا به او نزديك شود و او را لمس كند، زيرا هر گاه با خويشاوند تماس بگيرد آرام گيرد.