هم تا صبح مى‌خوابد، سپس بر مى‌خيزد و خود را سرزنش و توبيخ مى‌كند، در صورتى كه اگر او را رها مى‌كردم تا هر چه مى‌خواهد مرا عبادت كند، اين كار باعث خود بينى‌اش مى‌شد، و اين خود بينى او را نسبت به اعمالش مى‌فريفت، و اين امر باعث هلاك و نابوديش مى‌شد، به خاطر بزرگ بينى اعمالش و از خود راضى بودنش، تا جايى كه گمان مى‌كرد كه بر همه عبادت‌كنندگان برترى دارد و در عبادتش از حدّ تقصير گذشته، در اين هنگام از من دور مى‌شود، در حالى كه گمان مى‌كند به من نزديك است.

(١) (١٨١٨) ٦- امير مؤمنان ٧ فرمود: هيچ مقامى بالاتر از تواضع و فروتنى نيست، و هيچ تنهايى ترسناكتر از خودپسندى نيست، من از انسان متكبرى كه تا ديروز نطفه بود و فردا مردارى خواهد بود در شگفتم.

(٢) (١٨١٩) ٧- امام صادق ٧ از قول رسول خدا ٦ فرمود: روزى موسى بن عمران (صلوات اللَّه عليه) در جايى نشسته بود، در اين هنگام شيطان در حالى كه كلاهى رنگين بر سر داشت نزد او آمد، چون نزديك موسى شد كلاه را برداشت، و به طرف موسى رفت و سلام كرد، موسى گفت: كيستى؟ گفت: شيطان، گفت: تويى! خدا تو را به خود نزديك نكند، گفت:

آمده‌ام به جهت مقامى كه نزد خداوند دارى به تو سلام كنم، موسى گفت: اين كلاه چيست؟ گفت: به وسيله آن دلهاى مردم را جلب مى‌كنم، موسى گفت: به من بگو آن چه گناهى است كه اگر انسان مرتكب شود بر او مسلط مى‌شوى؟ گفت: هنگامى كه گرفتار خودپسندى شود، و اعمالش را بسيار و گناهانش را در نظرش كوچك مى‌شمارد.

(٣) (١٨٢٠) ٨- امام صادق ٧ فرمود: خداوند عزّ و جلّ به داود فرمود: به گناهكاران بشارت ده، و صدّيقان را بترسان، گفت: چگونه گنهكاران را بشارت دهم و صدّيقان را بترسانم؟! فرمود: اى داود! گناهكاران را بشارت ده كه من توبه پذيرم و از گناه مى‌گذرم، و صدّيقان را از عجب در عملهايشان بترسان، زيرا هر بنده‌اى كه به كارهاى نيكش عجب بورزد نابود شود.

(٤) (١٨٢١) ٩- امير مؤمنان ٧ فرمود: گناهى كه تو را ناراحت كند، نزد خدا از عمل نيكى كه خود پسندت نمايد، بهتر است.

(٥) (١٨٢٢) ١٠- امير مؤمنان ٧ فرمود: عجب و خودبينى انسان يكى از چيزهايى است كه بر عقل او حسد مى‌برد.

(٦) (١٨٢٣) ١١- امير مؤمنان ٧ فرمود: بالاترين وحشت عجب و خودبينى است.

(٧) (١٨٢٤) ١٢- امام صادق ٧ از قول پدران بزرگوارش از قول رسول خدا ٦ فرمود: اگر گناه براى مؤمن بهتر از عجب نبود، خداوند هرگز نمى‌گذاشت كه بنده مؤمنش گناه كند.