مشکاة الأنوار ت هوشمند و محمدی - شیخ طبرسی - الصفحة ٤١٩ - فصل پنجم در مصافحه و بوسيدن

فصل پنجم: در مصافحه و بوسيدن‌

(١) (١١٤٣) ١- رسول خدا ٦ فرمود: هر گاه يكى از شما برادرش را ملاقات نمود به او سلام كند و مصافحه نمايد، زيرا خداى عزّ و جلّ به اين كار ملائكه را گرامى داشت، پس شما هم مثل ملائكه انجام دهيد.

(٢) (١١٤٤) ٢- امام صادق ٧ فرمود: مصافحه كردن شما پاداش مهاجران (در راه خدا) را دارد.

(٣) (١١٤٥) ٣- ابو عبيده حذّاء گويد: با امام باقر ٧ همسفر بودم، ايشان هر گاه براى انجام كارى از مركب خود پياده مى‌شد؛ و سپس سوار مى‌شد با من مصافحه مى‌نمود، عرض كردم: گويا شما از اين عمل مقصودى داريد؟ فرمود: آرى، هر گاه دو مؤمن با هم مصافحه كنند بدون گناه از هم جدا شوند.

(٤) (١١٤٦) ٤- امام صادق ٧ فرمود: هر گاه مردى با رفيقش مصافحه كند، آنكه زودتر شروع به مصافحه نمود اجرش بيشتر از ديگرى است، بدانيد! با مصافحه بين آن دو؛ گناهان آنها مى‌ريزد به حدى كه ديگر گناهى باقى نمى‌ماند.

(٥) (١١٤٧) ٥- امام صادق ٧ فرمود: رسول خدا ٦ هرگز با مردى مصافحه ننمود، مگر اينكه دست خود را از دست او جدا نمى‌كرد تا اوّل آن مرد دستش را بكشد.

(٦) (١١٤٨) ٦- امام صادق ٧ فرمود: رسول خدا ٦ مصافحه مرد با زن را جايز نمى‌دانست، گرچه آن زن پير باشد.

(٧) (١١٤٩) ٧- مردى از امام صادق ٧ پرسيد: پاداش دو نفر مؤمن كه به هم برسند و با هم معانقه كنند چيست؟ فرمود: هر گاه آنها با هم معانقه كنند رحمت فراگيرشان شود، و در صورتى كه با اين كار خود فقط رضاى خدا را در نظر داشته باشند، و غرض دنيوى در بين نباشد، به آن دو گفته مى‌شود: خداوند شما را رحمت كرد؛ عمل خود را از سر بگيريد، و هر گاه نزديك هم آيند تا با هم گفتگو كنند، فرشتگان به همديگر مى‌گويند: از آنها دور شويد كه گفتگوى سرّى دارند، و خداوند سرّ آنها را پنهان دارد.