مشکاة الأنوار ت هوشمند و محمدی - شیخ طبرسی - الصفحة ٥٤٩ - فصل پنجم در حقيقتها و نجابت

فصل پنجم: در حقيقتها و نجابت‌

(١) (١٥٢٤) ١- امام صادق ٧ فرمود: من دانش مردم را در چهار چيز يافتم: اول آنها اينكه خدايت را بشناسى، دوم اينكه بدانى با تو چه كرده، و سوم اينكه بدانى از تو چه مى‌خواهد، و چهارم اينكه بدانى چه چيز تو را از دينت خارج مى‌كند.

(٢) (١٥٢٥) ٢- امام صادق ٧ در باره قول خداى عزّ و جلّ: (آنان دانشمندان و راهبان خود را معبودهايى در مقابل خدا قرار دادند) فرمود: به خدا سوگند، (براى آنان) نماز نخواندند و روزه نگرفتند، لكن بر ايشان حرام را حلال و حلال را حرام كردند و پيرويشان نمودند.

(٣) (١٥٢٦) ٣- امام باقر ٧ فرمود: غير خدا را براى خود تكيه‌گاه و محرم راز نگيريد، مگر شما مؤمن نيستيد؟ زيرا هر وسيله و نسبتى و هر خويشى و محرم راز و بدعت و سنّت و شبهه‌اى منقطع و بى‌اثر است، مانند غبارى كه روى سنگ صاف نشسته و بارانى شفّاف آن را بر طرف مى‌كند، به جز آنچه را قرآن اثبات كرده باشد.

(٤) (١٥٢٧) ٤- محمّد بن ابى عمير نقل كند: به عيسى بن مريم گفته شد: اى روح خدا! آيا پروردگارت قادر است كه دنيا را در تخم مرغى جاى دهد، بدون اينكه دنيا را كوچك يا تخم مرغ را بزرگ كند؟ فرمود: خداى عزّ و جلّ از هيچ كارى ناتوان نيست، ولى آنچه شما مى‌خواهيد نشدنى است.

(٥) (١٥٢٨) ٥- امام صادق ٧ فرمود: خداوند خروسى دارد كه دو پايش در زمين و سرش در آسمان زير عرش خداست، يك بال او در مشرق و بال ديگريش در مغرب است، مى‌گويد:

پروردگارم منزّه و مقدّس است، هر گاه فرياد مى‌زند خروسهاى ديگر نيز جوابش را مى‌دهند، هر گاه يكى از شما صدايش را شنيد، بگويد: پروردگارم منزّه است، پادشاهى مقدس است.