مشکاة الأنوار ت هوشمند و محمدی - شیخ طبرسی - الصفحة ٥٤٧ - فصل چهارم در تنهايى و گوشهگيرى

سپس رسول خدا ٦ فرمود: از خدا بترسيد و مشغول عبادت باشيد، و از دنيايى كه به شما بى‌ميل است كناره گيريد، دنيايى كه فريب دهنده و خانه‌اى گذرا و زوال پذير است، چه گول خورنده‌هايى كه به وسيله آن به هلاكت افتادند، و چه اطمينان‌كنندگان به دنيا كه به آنان خيانت كرد، و چه اعتمادكنندگان بر دنيا كه مورد نيرنگ آن قرار گرفتند و دنيا آنان را به زانو در آورد، بدانيد كه پيش روى شما راهى بس هولناك و سفرى دور است و عبورتان از پل صراط است، و مسافر بايد زاد و توشه برگيرد، هر كه بى‌زاد و توشه سفر كند به سختى افتد و هلاك گردد، و بهترين توشه اين راه تقوى است.

(١) (١٥٢٢) ٥- امام رضا ٧ فرمود: حضرت سجاد ٧ به مردى برخورد كه دعا مى‌كرد، خدا به او صبر دهد، حضرت فرمود: اين گونه نگو، بلكه از خدا سلامتى و توفيق شكر بر سلامتى بخواه، زيرا شكر بر سلامت بهتر از صبر بر گرفتارى است، پيامبر خدا اين گونه دعا مى‌فرمود: «خدايا من از تو سلامت و شكر بر سلامت مى‌طلبم، و سلامت كامل در دنيا و آخرت».

(٢) (١٥٢٣) ٦- عبد اللَّه بن سلام از رسول خدا ٦ در باره شعيب نبى پرسيد، حضرت فرمود: او همان كسى است كه به رسالت من و برادرم عيسى بن مريم بشارت داد، خداوند به شعيب فرمود: در ميان قومت قيام كن و با زبان خودت با آنان سخن بگو، هنگامى كه شعيب قيام كرد خداوند عزّ و جلّ او را گويا كرد تا زبانش با مردم سخن گويد.

يكى از سخنان خداى عزّ و جلّ به امت شعيب اين بود: چگونه دعا مى‌كنند، در حالى كه اين فقط سخن زبانشان است و از عمل به دور است، و من روزى كه آسمان و زمين را خلق كردم نبوت را در انبياء قرار دادم و (لكن) به وسيله دعا ملك را تغيير دادم، و عزّت را در افراد ناتوان، و قوّت را در ضعيفان، و بى‌نيازى را در فقرا قرار دادم.