مشکاة الأنوار ت هوشمند و محمدی - شیخ طبرسی - الصفحة ٦٩ - فصل يازدهم در تقيه

فصل يازدهم: در تقيّه‌

(١) (١٧٢) ١- امام صادق ٧ فرمود: اى معلّى! اسرار ما را نهان دار و فاش مكن، زيرا هر كس امر ما را پنهان كند و فاش نكند خداوند او را در دنيا عزيز كند، و عزّتش را در آخرت به صورت نورى پيش رويش قرار دهد كه او را به سوى بهشت مى‌كشاند.

اى معلّى! هر كس اسرار ما را فاش كند و آن را پنهان نكند خداوند او را در دنيا خوار سازد، و در آخرت نور را از پيش رويش بردارد و آن را تبديل به تاريكى سازد كه او را بسوى آتش بكشاند.

اى معلّى! تقيّه دين من و دين پدرانم است، هر كس تقيّه نكند دين ندارد، خداوند دوست دارد در نهان عبادت شود همان طور كه دوست دارد در عيان عبادت شود.

اى معلّى! كسى كه امر ما را فاش كند، مانند كسى است كه منكر آن باشد.

(٢) (١٧٣) ٢- امام صادق ٧ فرمود: هر كس چيزى از اسرار ما را بر عليه ما فاش كند مانند كسى است كه ما را عمدا كشته باشد نه از روى خطا.

(٣) (١٧٤) ٣- امام صادق ٧ فرمود: از پدرم شنيدم كه مى‌فرمود: قسم بخدا هيچ چيز روى زمين نزد من از تقيّه عزيزتر نيست، اى حبيب! هر كه تقيّه كند خداوند مقام او را بالا برد، اى حبيب! هر كس تقيه نكند خدا او را خوار كند. اى حبيب! مردم در صلح و سازشند، پس اگر آن (حكم جهاد از طرف امام ٧) باشد اين هم (رفع تقيّه از امت) هم هست.

(٤) (١٧٥) ٤- امام صادق ٧ در مورد قول خداى عزّ و جل: (آنها پاداششان را دو بار مى‌گيرند بخاطر صبرشان) فرمود: به خاطر صبرشان بر تقيّه كردن. (و به وسيله كارهاى نيك زشت و ناپسند را بر طرف مى‌كنند) فرمود: كار نيك، تقيه، و كار زشت، فاش كردن امر ماست.