مشکاة الأنوار ت هوشمند و محمدی - شیخ طبرسی - الصفحة ٧١٧ - فصل ششم در واگذارى بنده و كفران نعمتها

فصل ششم: در واگذارى بنده و كفران نعمتها

(١) (١٩٣٨) ١- امام صادق ٧ فرمود: خداوند متعال هر گاه براى بنده‌اى بدى بخواهد، و او گناهى كند به دنبال آن نعمتى به او مى‌دهد تا استغفار را از يادش ببرد، و او در همان حال مى‌ماند، و اين است سخن خداى عزّ و جلّ كه: (به تدريج آنها را از راهى كه نمى‌دانند غافلگير مى‌كنيم، يعنى به) وسيله نعمت دادن هنگام گناه كردن.

(٢) (١٩٣٩) ٢- امام صادق ٧ فرمود: خداوند هر گاه بخواهد بنده‌اى را واگذارد، او را به گناهى مبتلا مى‌سازد، سپس به او نعمتى مى‌دهد، و او گناه خود را فراموش مى‌كند و استغفار نمى‌كند، اين معناى استدراج است.

(٣) (١٩٤٠) ٣- رسول خدا ٦ فرمود: هر كس بگويد من بهترين مردم هستم، او بدترين مردم است، و هر كه بگويد من اهل بهشتم، او در واقع اهل دوزخ است.

(٤) (١٩٤١) ٤- امام صادق ٧ فرمود: خداوند به هر كس نعمتى داد و او با آن مشغول لهويات شد، كفران نعمت نموده، و هر كس گرفتار مصيبتى شود، و در هنگام مصيبت نوحه سرايى و بيتابى كند، بر اندوهش افزوده گردد.