مشکاة الأنوار ت هوشمند و محمدی - شیخ طبرسی - الصفحة ٦١٥ - فصل ششم در بيان گرفتارى و امتحان مؤمن

فصل ششم: در بيان گرفتارى و امتحان مؤمن‌

(١) (١٦٨٩) ١- امام صادق ٧ فرمود: مؤمن براى حاجتى خداوند را مى‌خواند و لكن خداوند مى‌فرمايد: حاجتش را به خاطر اشتياق به دعايش به تأخير انداختم، هنگامى كه روز قيامت رسد خداوند متعال مى‌فرمايد: بنده من! تو از من (در دنيا) حاجتى خواستى و من اجابتش را به تأخير انداختم، ولى ثوابش را به تو مى‌دهم، و باز حاجت ديگرى خواستى و من اجابتش را به تأخير انداختم، و ثوابت دهم، امام فرمود: در اين هنگام مؤمن آرزو مى‌كند اى كاش! هرگز حاجتهاى من در دنيا بر آورده نشده بود، و اين به خاطر ثوابهاى خوبش است.

(٢) (١٦٩٠) ٢- امام كاظم ٧ فرمود: خداى عزّ و جلّ مى‌فرمايد: من توانگر را به خاطر شرافتش نزد خودم توانگر نساختم، و فقير را براى خواريش در نظرم فقير نكردم، بلكه اين از چيزهايى است كه توانگران را به وسيله فقرا آزمودم، و اگر فقرا نبودند، توانگران سزاوار بهشت نمى‌شدند.

(٣) (١٦٩١) ٣- امام باقر ٧ فرمود: دو فرشته هنگام فرودشان از آسمان به زمين با يك ديگر ملاقات كردند، يكى از آن دو به ديگرى گفت: چرا به طرف زمين مى‌روى؟ گفت: خداوند مرا به طرف درياى ابلّه مأمور كرد تا يك ماهى را به سوى ستمگرى از ستمگران كه ميل به آن پيدا كرده بود برانم، لذا به من فرمان داد كه ماهيهاى اين دريا را به سوى صيّاد سوق دهم كه آن ماهى را براى آن ستمگر صيد كند، تا خداوند نهايت آرزوى كافر را بر آورد.

فرشته ديگر گفت: تو براى چه فرستاده‌شده‌اى؟ گفت: مأموريت من از جانب خداوند از كار تو نيز شگفت انگيزتر است، خداوند مرا به سوى مؤمنى روزه‌دار شب زنده‌دار كوشاى در عبادت كه دعا و نمازش در آسمان مشهور است، فرستاده تا ظرف غذايى را كه براى افطارش آماده نموده وارونه سازم، تا خداوند بدين وسيله ايمانش را به خوبى امتحان كند.