مشکاة الأنوار ت هوشمند و محمدی - شیخ طبرسی - الصفحة ٤٨٥ - فصل چهارم در سخاوت و بخل

فصل چهارم: در سخاوت و بخل‌

(١) (١٣٥٦) ١- امام باقر ٧ فرمود: سخاوت انسان نسبت به آنچه در دست مردم است بيشتر از سخاوتش نسبت به خود و مالش است.

(٢) (١٣٥٧) ٢- امام باقر ٧ از رسول خدا ٦ نقل كند كه فرمود: بهشت منزلگاه سخاوتمندان است.

(٣) (١٣٥٨) ٣- امام صادق ٧ فرمود: شخص سخاوتمند و بخشنده كسى است كه مالش را در راه حق انفاق مى‌كند.

(٤) (١٣٥٩) ٤- امام صادق ٧ فرمود: سخاوت آن است كه نفس بنده از طلب حرام باز ماند و خوددارى كند، و چون به حلال رسيد نفسش به انفاق در راه خدا رام باشد.

(٥) (١٣٦٠) ٥- امام صادق ٧ فرمود: هيچ مؤمنى خوش خلق و گشاده دست نبود، جز آنكه هميشه در پناه خداوند و از هدايت‌شدگان او باشد، تا اينكه او را وارد بهشت كند.

(٦) (١٣٦١) ٦- امام باقر ٧ فرمود: جوان غرق در گناهان ولى با سخاوت، نزد خداوند از پيرمرد عابد بخيل بهتر است.

(٧) (١٣٦٢) ٧- از امام صادق ٧ در مورد حدّ سخاوت سؤال شد، حضرت فرمود: اين است كه؛ آن حقى را كه خداوند بر تو واجب كرده از مالت خارج كنى، و در راهش خرج كنى.

(٨) (١٣٦٣) ٨- امام صادق ٧ از رسول خدا ٦ نقل كند كه فرمود: سخاوت درختى در بهشت است كه شاخه‌هاى آن در زمين آويزان است، هر كس شاخه‌اى از شاخه‌هاى آن را بگيرد، آن شاخه او را به بهشت مى‌كشاند.