مشکاة الأنوار ت هوشمند و محمدی - شیخ طبرسی - الصفحة ٦٦٥ - فصل چهارم در بيان خود پسندى

فصل چهارم: در بيان خود پسندى‌

(١) (١٨١٣) ١- خداوند متعال مى‌فرمايد: (اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد صدقات خود را با منّت گذاردن و اذيّت كردن از بين نبريد)، و منّت گذاشتن، نتيجه بزرگ جلوه دادن عمل است كه او همان خود پسندى است.

(٢) (١٨١٤) ٢- خداوند متعال مى‌فرمايد: بعضى از بندگان مؤمنم از من طلب توفيق در طاعتم را مى‌كنند، من هم چون او را دوست دارم اين توفيق را از او سلب مى‌كنم تا بر اثر آن عمل گرفتار خود پسندى نگردد.

(٣) (١٨١٥) ٣- امام صادق ٧ فرمود: هنگامى كه خداى عزّ و جلّ به ابراهيم ٧ مژده دوستى با خودش را داد، به جبرئيل وحى فرمود: اى جبرئيل، مواظب ابراهيم باش كه (به واسطه عجب) هلاك نشود.

(٤) (١٨١٦) ٤- امام باقر ٧ فرمود: خداوند عزّ و جلّ مى‌فرمايد: بعضى از بندگان مؤمنم از من طلب توفيق در عبادت را مى‌كنند، من اين توفيق را نصيبشان نمى‌كنم چون مى‌ترسم موجب خود بزرگ بينى او شود، و بعضى از بندگان مؤمنم كسانيند كه فقط در حال فقر ساخته مى‌شوند، و اگر او را توانگر سازم هلاك شود.

(٥) (١٨١٧) ٥- امام صادق ٧ فرمود: خداوند عزّ و جلّ مى‌فرمايد: بعضى از بندگانم كسانيند كه امر دينشان جز با توانگرى و گشايش در زندگى و تندرستى اصلاح نشود، آنان را با توانگرى و گشايش و سلامتى بدن مى‌آزمايم تا امر دينشان اصلاح گردد، و بعضى از بندگان مؤمنم كسانيند كه امر دينشان فقط با فقر و تهيدستى و بيمارى در بدنهايشان اصلاح مى‌شود، و من آنان را با تنگدستى و فقر و بيمارى مى‌آزمايم، و امر دينشان را اصلاح مى‌كنم، و من به آنچه امر دين بندگان مؤمنم را اصلاح مى‌كند آگاه ترم، و بعضى از بندگان مؤمنم كسانيند كه در عبادتم كوشا هستند، از بستر خواب و بالش نرم بر مى‌خيزند و براى من شب‌زنده‌دارى مى‌كنند و خود را در عبادتم به مشقّت مى‌اندازند، من او را يك شب يا دو شب به چرت مى‌اندازم به خاطر لطفى كه نسبت به او دارم و سلامتش را مى‌خواهم، او