مشکاة الأنوار ت هوشمند و محمدی - شیخ طبرسی - الصفحة ٣٥١ - فصل نوزدهم در راستگويى و چشم پوشى از عيبهاى مردم و منع از غيبت

فصل نوزدهم: در راستگويى و چشم پوشى از عيبهاى مردم و منع از غيبت‌

(١) (٩٢٧) ١- امام صادق ٧ فرمود: خداى تبارك و تعالى هرگز پيغمبرى را مبعوث نفرمود؛ جز با راستگويى و اداء امانت به نيكوكار و بدكار.

(٢) (٩٢٨) ٢- امام صادق ٧ فرمود: هر كه زبانش راست باشد كردارش پاك است.

(٣) (٩٢٩) ٣- امام صادق ٧ فرمود: در غلاف شمشير رسول خدا ٦ نوشته‌اى پيدا شده كه در آن نوشته بود: پيوند كن با كسى كه با تو قطع رابطه نموده، و عطا كن به كسى كه تو را محروم ساخته، و حق را بگو گرچه بر ضررت باشد.

(٤) (٩٣٠) ٤- امام صادق ٧ فرمود: بنده راست مى‌گويد، تا آنجا كه نزد خداوند عزّ و جل از راستگويان محسوب مى‌گردد، و دروغ مى‌گويد، تا آنجا كه نزد خداوند از دروغگويان محسوب مى‌شود، و چون بنده راست گويد، خداوند بفرمايد: راست گفت و خوب كارى كرد، و هر گاه دروغ گويد، خداوند بفرمايد: دروغ گفت و بد كارى كرد.

(٥) (٩٣١) ٥- على ٧ فرمود: راستگويى به سوى نيكى هدايت مى‌كند، و نيكى به سوى بهشت دعوت مى‌كند، و مادامى كه هر يك از شما راست گويد در قلبش سر سوزنى از اثر دروغ باقى نماند، تا اينكه نزد خداوند از راستگويان باشد.

(٦) (٩٣٢) ٦- على ٧ فرمود: از حقيقت ايمان است كه بنده راستى گزيند، تا آنجا كه از دروغ نافع نيز بگريزد، و سخنش از مرز دانشش تجاوز نكند.

(٧) (٩٣٣) ٧- على ٧ ضمن خطبه‌اى طولانى فرمود: اى مردم! مواظب باشيد كه راست بگوييد، زيرا خداوند ياور راستگويان است، و از دروغ كناره گيريد، زيرا كه دروغ ايمان را درو مى‌كند، آگاه باشيد! كه راستگو بر لبه رستگارى و شرافت است، و دروغگو بر لبه پرتگاه و هلاكت است.