(١) (١٤٦٠) ٢٣- امام رضا ٧ فرمود: از ما نيست كسى كه هر روز به حساب خود نرسد، اگر كار نيك انجام داده از خدا توفيق فزونيش كند، و اگر كار بدى كرده استغفار نمايد و توبه كند.

(٢) (١٤٦١) ٢٤- امير مؤمنان ٧ فرمود: نفس هميشه به طرف بى‌ادبى كشيده مى‌شود، و بنده مأمور به همراهى ادب نيكوست، و نفس طبيعتا سعى در مخالفت دارد، و بنده مى‌كوشد تا آن را از انجام كار بد باز دارد، هر گاه افسار نفس را رها كند او نيز در فسادش شريك است، و هر كس نفسش را در پيروى هوا كمك كند در كشتن نفسش با او شريك است.

(٣) (١٤٦٢) ٢٥- امام صادق ٧ فرمود: هر كس در هنگام رضا و خشم و هنگام غضب جلوى نفسش را بگيرد، خداوند بدنش را بر آتش دوزخ حرام گرداند.

(٤) (١٤٦٣) ٢٦- جميل بن درّاج گويد: از حضرت صادق ٧ پرسيدم: گاهى در دلم هول و هراس مى‌افتد، فرمود: بگو «

لا اله الّا اللَّه.

»، وى گفت: هر گاه در چنين حالى قرار مى‌گرفتم «

لا اله الّا اللَّه.

» مى‌گفتم، آن حالت از من رفت.

(٥) (١٤٦٤) ٢٧- امام صادق ٧ فرمود: هر گاه در بين نماز برايت حديث نفس (دل‌مشغولى) پيش آمد، دست چپ را در دست راست بزن و بگو: «بسم اللَّه و باللَّه توكّلت على اللَّه أعوذ بالسميع العليم من الشيطان الرجيم».

(٦) (١٤٦٥) ٢٨- محمّد بن مسلم گويد: على ٧ بالاى منبر رفت، و پس از حمد و ثناى خداوند فرمود:

اى مردم! نخستين فتنه از پيروى هواهاى نفس و بدعتهايى كه در دين گذارده شد؛ پديد آمد، رجال و شخصيتهائى از همگنان خود تعريف و تمجيد مى‌كنند و همديگر را بزرگ مى‌شمارند، و اگر حق خالص مى‌شد و به آن عمل مى‌گشت اختلافى پيش نمى‌آمد، و اگر باطل واضح و روشن گردد و به آن عمل شود هيچ خردمندى گمراه نمى‌شود، و لكن مقدارى از حق و مقدارى از باطل گرفته مى‌شود و به هم آميخته مى‌شود و به آن عمل مى‌شود، در آن هنگام است كه شيطان بر اوليائش مسلط گشته، و آنان كه از جانب خدا سابقه نيكى داشته‌اند، نجات مى‌يابند.

(٧) (١٤٦٦) ٢٩- امام صادق ٧ فرمود: از جدال با هر فتنه‌گرى كه برهانش رسيدن به هدف، و پايان مهلت اوست بپرهيزيد، هنگامى كه مدتش سپرى شود گناهانش او را مشغول سازد و بسوزاندش.