(١) (٣١٠) ٤- امام باقر ٧ فرمود: اى گروه شيعه آل محمّد! شما تكيه‌گاه ميانه باشيد تا آنكه غلوّكننده بسوى شما بازگردد، و آنكه عقب مانده خودش را به شما برساند. مردى پرسيد: فدايت شوم! غلوّكننده كدامست؟ فرمود: مردمى كه در باره ما چيزهايى مى‌گويند كه خود ما آن را به خود نسبت نمى‌دهيم، آنها از ما نيستند و ما هم از آنان نيستيم. پرسيد: عقب مانده چه كسانى هستند؟ فرمود: كسى كه طالب خير است، خير به او مى‌رسد و به همان مقدار پاداش داده مى‌شود.

سپس رو به ما كرد و فرمود: به خدا قسم ما از جانب خدا براتى نداريم و ميان ما و خداوند خويشاوندى نيست و بر خدا حجّتى نداريم، نزديكى به خدا جز با اطاعت و بندگى ميسور نمى‌شود، پس هر كس از شما كه مطيع خدا باشد دوستى ما سودش دهد، و آنكه از شما نافرمانى خدا كند، ولايت ما به او سودى نرسانده است.

(٢) (٣١١) ٥- امام صادق ٧ مى‌فرمود: اى گروه شيعه! كه به ما منسوب هستيد، براى ما زينت باشيد، و مايه عار و ننگ ما نباشيد، چه مانعى دارد كه همانند ياران على ٧ در بين مردم باشيد؟

به طورى كه اگر مردى از ياران او در بين قبيله‌اى قرار مى‌گرفت امام و مؤذن آنان بود، و صاحب امانت، و محافظ مال آنان بود. مريضان آنان را عيادت كنيد، و در تشييع جنازه آنان حاضر شويد، و در مساجدشان نماز بخوانيد. نگذاريد در امر خير از شما پيشى گيرند، بخدا قسم شما سزاوارتر از آنها به آن امر هستيد.

سپس رو به من كرده و چون من در بين آنان از همه جوانتر بودم فرمود: و شما اى جوانان بپرهيزيد از تكيه دادن به بالش، به عيادت آنها برويد تا حدّى كه آنها دنباله رو شما شوند، و خداوند براى شما بهتر از آنان است.

(٣) (٣١٢) ٦- عبد اللَّه بن بكير گويد: به همراه دو نفر خدمت امام صادق ٧ رفتيم، يكى از آنان به امام گفت: به نماز جمعه بروم؟ فرمود: به جمعه و جماعات برو، و در تشييع جنازه حاضر شو، و به عيادت مريض برو، و حقوق را ادا كن. سپس فرمود: آيا مى‌ترسيد ما شما را گمراه نماييم؟ نه بخدا قسم هرگز شما را گمراه نمى‌كنيم.

(٤) (٣١٣) ٧- معاوية بن وهب گويد: به امام صادق ٧ عرض كردم: چگونه شايسته است براى ما كه با قوم خود، و مردمانى كه با ما آميزش دارند و شيعه نيستند رفتار كنيم؟

فرمود: به پيشوايان خود نگاه كنيد و از آنها پيروى كنيد، آن گونه كه آنان رفتار مى‌كنند شما نيز همان طور رفتار نماييد، بخدا سوگند آنها به عيادت بيمارانشان مى‌روند، و بر جنازه‌هايشان حاضر مى‌شوند، و به سود و ضرر آنها گواهى مى‌دهند، و امانتهاى آنان را به آنها بر مى‌گردانند.