مشکاة الأنوار ت هوشمند و محمدی - شیخ طبرسی - الصفحة ٥١٧ - فصل اول در عيبهاى نفس و مجاهده با خواهشهاى نفسانى

باب ششم در بيان عيبهاى نفس و جهاد با نفس و صفت عقل و قلب‌

در اين باب هشت فصل است‌

فصل اول: در عيبهاى نفس و مجاهده با خواهشهاى نفسانى‌

(١) (١٤٣٨) ١- امام صادق ٧ به مردى فرمود: تو را طبيب خودت گردانده‌اند، و درد را هم برايت گفته‌اند، و نشانه سلامتى را نيز به تو آموخته‌اند، و به دارو هم راهنمايى راهنمايى‌شده‌اى، اينك بنگر كه چگونه خودت را حفظ مى‌كنى.

(٢) (١٤٣٩) ٢- امام صادق ٧ فرمود: خودت در فكر خود باش، و گر نه ديگرى به فكر تو نخواهد بود.

(٣) (١٤٤٠) ٣- امام صادق ٧ به مردى فرمود: دلت را براى گفتگو به خودت نزديك كن، و كارت را همچون پدرى فرض كن كه از او پيروى مى‌كنى، و نفست را همچون دشمنى بدان كه با آن مبارزه مى‌نمايى، و مالت را چون عاريه‌اى بدان كه بايد آن را برگردانى.

(٤) (١٤٤١) ٤- امام صادق ٧ فرمود: نفست را از آنچه زيان مى‌بيند قبل از اينكه تو را ترك گويد نگه دار، و در رهايى از آن بكوش همچنانچه در طلب روزى مى‌كوشى، زيرا نفس تو در گرو كردار توست.

(٥) (١٤٤٢) ٥- امام كاظم ٧ فرمود: از پيروى هواى نفس بپرهيز، زيرا هلاكت در پيروى از هواى نفس است، و دواى آن ترك هواست.

(٦) (١٤٤٣) ٦- امام صادق ٧ فرمود: سودمندترين چيزها براى انسان اين است كه عيب خود را قبل از عيب ديگران ببيند.

(٧) (١٤٤٤) ٧- امام صادق ٧ فرمود: سزاوار نيست كه مؤمن خودش را خوار كند، راوى پرسيد:

چگونه خودش را خوار مى‌كند؟ فرمود: كارى را انجام ندهد كه بعد مجبور به عذر خواهى شود.