مشکاة الأنوار ت هوشمند و محمدی - شیخ طبرسی - الصفحة ٥٤٥ - فصل چهارم در تنهايى و گوشهگيرى

فصل چهارم: در تنهايى و گوشه‌گيرى‌

(١) (١٥١٨) ١- امام صادق ٧ فرمود: گوشه‌گيرى عبادت است، و كمترين عيب يك انسان نشستن او در منزلش مى‌باشد.

(٢) (١٥١٩) ٢- امام صادق ٧ فرمود: هر بنده‌اى كه نفس خويش را براى خدا زندانى نمايد، خداوند او را وارد بهشت نمايد.

(٣) (١٥٢٠) ٣- امام صادق ٧ فرمود: خداوند تبارك و تعالى به پيامبرى از پيامبران بنى اسرائيل وحى فرمود: اگر دوست دارى فرداى قيامت مرا در حظيرة القدس ببينى، در دنيا تنها و اندوهگين و غمناك باش، و از مردم بترس همانند پرنده‌اى كه در زمينى خشك پرواز مى‌كند و سر شاخ درختان را مى‌خورد و از آب چشمه‌ها مى‌نوشد، هنگام شب تنها به لانه‌اش پناه مى‌برد، و به ساير پرندگان پناهنده نمى‌شود، با پروردگارش مأنوس و از ساير پرندگان وحشت دارد.

(٤) (١٥٢١) ٤- رسول خدا ٦ فرمود: خداوند جلّ جلاله به دنيا وحى فرمود: هر كس به تو خدمت كرد او را به سختى بيانداز، و هر كه تو را ترك كرد به او خدمت نما، هر گاه بنده با مولايش در دل سياه شب خلوت كند و او را بخواند، خداوند نورى در دلش پديد آورد، هر گاه بگويد: پروردگارا! آن با عظمت و شكوه پاسخش دهد: شنيدم بنده من، حال هر چه از من مى‌خواهى طلب كن تا عطايت كنم، و بر من توكّل كن تا تو را كفايت كنم، سپس به فرشتگان مى‌فرمايد: اى ملائكه من، به بنده‌ام توجه كنيد كه در دل سياه شب با من خلوت كرده، در حالى كه بى‌كار و ولگردها وقت خود را به لهو مى‌گذرانند و غافلان در خوابند، گواه باشيد كه من او را آمرزيدم.