(١) (١٥٧٣) ٢٥- روايت شده كه رسول خدا ٦ اين آيه را تلاوت كرد (آيا كسى كه خدا سينه‌اش را براى اسلام گشاده است و بر فراز مركبى از نور الهى قرار گرفته (همچون كور دلان گمراه است)) فرمود: هنگامى كه نور در دل جاى گيرد آن را باز مى‌كند و روشن مى‌گرداند، پرسيده شد: اى رسول خدا! آيا براى اين علامتى هست كه شناخته شود؟ فرمود:

كناره‌گيرى از دنيا و روى كردن به آخرت، و آمادگى براى مرگ قبل از رسيدن وقتش.

(٢) (١٥٧٤) ٢٦- امير مؤمنان ٧ فرمود: اى دنيا! از من دور شو، آيا مرا مى‌فريبى، يا مشتاق من شده‌اى؟

تو هرگز توان اين را ندارى، برو ديگرى را فريب ده، من نيازى به تو ندارم، من تو را سه طلاقه كرده‌ام، و ديگر رجوعى به تو نخواهم داشت، زندگى در تو كوتاه است و مشكلاتت بسيار، و آرزوهايت پست و بى‌مقدار، آه از كمى توشه و راه طولانى و دور بودن سفر و بزرگى محل ورود، و ناسازگارى خوابگاه.

(٣) (١٥٧٥) ٢٧- على ٧ فرمود: دنيا گول مى‌زند و زيان مى‌رساند و مى‌گذرد، خداوند متعال دنيا را پاداش دوستان خود و عقاب دشمنانش قرار ندارد، اهل دنيا همچون كاروانى هستند كه بين راه استراحتى كوتاه دارند، ناگهان قافله سالار فرياد زند كه حركت كنيد.

(٤) (١٥٧٦) ٢٨- پيامبر خدا ٦ فرمود: ميل به دنيا غم و اندوه را زياد مى‌كند، و پرهيز از دنيا دل و جسم را آسوده مى‌گرداند.

(٥) (١٥٧٧) ٢٩- امام صادق ٧ فرمود: هر كس دلبستگى به دنيا پيدا كند، به سه چيز چنگ زده: اندوه دائمى، آرزويى بر آورده نشدنى، اميدى نرسيدنى.

(٦) (١٥٧٨) ٣٠- امام صادق ٧ فرمود: در شگفتم از كسى كه به دنيا بخل مى‌ورزد در حالى كه دنيا به او روى نموده، يا به دنيا بخل مى‌ورزد و دنيا به او پشت كرده، نه بخشيدن با روى كردن ضررش مى‌زند، و نه خساست با پشت كردن سودش مى‌دهد.

(٧) (١٥٧٩) ٣١- امير مؤمنان ٧ در يكى از خطبه‌هايش فرمود: اى مردم! دنيا خانه‌اى از بين رفتنى و آخرت خانه‌اى جاودان است، اينك از اين خانه- كه گذرگاه شماست- براى خانه هميشگى خود توشه بر گيريد، نزد كسانى كه اسرارتان را مى‌دانند پرده درى نكنيد، و دلهاى خود را از اين دنيا بيرون بريد قبل از اينكه بدنهايتان از آن بيرون رود، در دنيا زندگى مى‌كنيد اما براى آخرت آفريده شده‌ايد، دنيا همچون سمّى است كه كسى كه نمى‌شناسدش و آن را مى‌خورد، هر گاه بنده‌اى بميرد فرشتگان گويند: چه فرستاده؟