مشکاة الأنوار ت هوشمند و محمدی - شیخ طبرسی - الصفحة ٦٤١ - فصل هشتم در بيان وجوب تسليم مؤمن در برابر قضا و قدر

فصل هشتم: در بيان وجوب تسليم مؤمن در برابر قضا و قدر

(١) (١٧٥٧) ١- امام باقر ٧ فرمود: خداوند آنچه را مقدّر فرموده انجام مى‌دهد، و در اجراى حكمش به عدالت رفتار مى‌كند، كسى نمى‌تواند مقدّرات خدا را برگرداند و يا حكمش را به تأخير اندازد، بهترين مخلوقات خدا كسى است كه در برابر حكم خدا تسليم باشد، هر كه خداوند متعال را شناخت و هر كه به قضاى خدا راضى شد، حكم خدا بر او جارى مى‌شود و خداوند پاداشش را افزون كند، و هر كس از قضا و قدر خوشش نيايد، حكم خدا بر او جارى شده و اجرش ضايع گرديده است.

(٢) (١٧٥٨) ٢- امام صادق ٧ فرمود: محبوبترين مردم نزد من كسى است كه هر گاه از كارى ناراحت شد، ناراحتيش در چهره‌اش پديدار نگردد، و هر گاه از كارى خوشحال شد، خوشحالى در صورتش پيدا نباشد.

(٣) (١٧٥٩) ٣- امام صادق ٧ فرمود: مؤمن چگونه ادعاى ايمان دارد در حالتى كه از آنچه براى او مقدّر شده ناراضى است، و مقام خود را كوچك مى‌شمارد، در صورتى كه سرنوشت او در دست خداست، و من ضامنم براى كسى كه جز رضاى خدا در دلش خطور نكند، اگر دعا كرد دعايش مستجاب شود.

(٤) (١٧٦٠) ٤- امام صادق ٧ فرمود: دلهاى خود را وارسى كنيد، اگر ديديد كه خداوند آن را از اضطراب و دهشت نسبت به كارهاى خويش پاكيزه ساخته، آنگاه هر چه خواستيد از خدا طلب كنيد.

(٥) (١٧٦١) ٥- امام صادق ٧ فرمود: خداوند براى مسلمان سرنوشتى معيّن نكند جز آنكه برايش خير باشد، و اگر قطعه قطعه هم شود برايش خير باشد، و اگر تمام مشرق زمين و مغرب زمين را هم مالك شود، برايش خير است.

(٦) (١٧٦٢) ٦- امام كاظم ٧ فرمود: كسى كه از خدا غافل شد، سزاوار نيست كه نسبت كندى در رزق و روزى را به خدا دهد، و او را در حكمش متهم سازد.