(١) (١٧١٩) ٣١- امام صادق ٧ فرمود: مردى خدمت رسول خدا ٦ رسيد، پيامبر به او فرمود: چه وقت گرفتار ام ملدم شده‌اى؟ گفت: اى رسول خدا! ام ملدم چيست؟ فرمود: سر دردى در اين قسمت سر و حرارتى است در سر و سينه، گفت: اى رسول خدا! من تاكنون مبتلايش نشده‌ام، بعد آن مرد پشت كرده و از نزد رسول خدا رفت، سپس رسول خدا ٦ به ياران خود فرمود: هر كه دوست دارد كه مرد جهنمى را ملاقات كند به اين مرد پشت‌كننده نگاه كند.

سپس فرمود: مثل منافق مثل تنه درختى است كه صاحبش مى‌خواهد در قسمتى از ساختمانش از آن استفاده كند، ولى آن تنه مورد استفاده ساختمان قرار نمى‌گيرد، آن را به جاى ديگر مى‌برد، باز هم به كارش نمى‌آيد، سرانجام آن را به وسيله آتش مى‌سوزاند، و مثل مؤمن مثل كشت زارى است كه تازه روئيده، باد آن را به هر طرف خم مى‌كند و به حال خودش بر مى‌گردد، يعنى باد دگرگونش مى‌سازد تا هنگامى كه وقت چيدنش برسد.

(٢) (١٧٢٠) ٣٢- امام صادق ٧ از قول رسول خدا ٦ مى‌فرمايد: حكايت مؤمن حكايت كشت زارى است كه تازه روييده، باد آن را به هر طرف تكان مى‌دهد، مؤمن را هم دردها و بيماريها كج مى‌كند تا مرگش فرا رسد، و حكايت منافق حكايت عصاى آهنين راستى است كه آسيبى به آن نمى‌رسد تا مرگش در رسد، و او را بكشد.

(٣) (١٧٢١) ٣٣- مفضل بن عمر گويد: از امام صادق ٧ پرسيدم: آيا غم و اندوه به مؤمن روى مى‌آورد؟

فرمود: غم و اندوهش به خاطر گناهان و اشتباه است، و گناههاى پيامبران و اهل يقين بخشيده گرديده است.

(٤) (١٧٢٢) ٣٤- ضريس كناسى گويد: به همراه جماعتى خدمت امام باقر ٧ رسيديم، و در بين ما حمران بن اعين نيز بود، حمران گفت: فدايت شوم، خداوند فرموده: (آنچه از مصيبت به شما برسد به واسطه كردارتان است)، آيا مصيبت پيامبر ٦ و امير مؤمنان ٧ و اهل بيتش به واسطه گناه بود؟ فرمود: اى حمران! مصيبتهايى كه به آنان رسيد از ناحيه گناه نبود، بلكه مصيبتهايشان طولانى مى‌شد تا به عوض پاداش داده شوند.

(٥) (١٧٢٣) ٣٥- امام صادق ٧ فرمود: رسول خدا ٦ به اصحابش فرمود: از پروردگارتان سلامت بطلبيد، زيرا شما به بلا گرفتار نخواهيد شد.

(٦) (١٧٢٤) ٣٦- امام صادق ٧ فرمود: امام سجاد ٧ مى‌فرمود: من مردى را كه همواره در آسايش و سلامتى به سر مى‌برد و هيچ گاه گرفتار مصيبت نمى‌شود دوست ندارم.