(١) (١٧٢٥) ٣٧- امام باقر ٧ فرمود: خداى عزّ و جلّ مى‌فرمايد: برخى از بندگان مؤمنم كسانيند كه دينشان جز با فقر و تنگدستى و بيمارى در بدنهايشان كامل نگردد.

(٢) (١٧٢٦) ٣٨- امام باقر ٧ فرمود: مردى كه اهل دعاست، هنگامى كه گرفتار سختى و مشكل مى‌شود و دعا مى‌كند، صدايش شناخته مى‌شود، اما آنكه چنين نيست، اگر دچار مشكل و گرفتارى شود و دعا كند گفته مى‌شود: شناخته نشد.

فرمود: هنگامى كه دو موضوع برايم پيش مى‌آيد كه يكى مربوط به دنيا و ديگرى مربوط به آخرت است، دنيا را مقدم نكردم جز آنكه هنوز شب فرا نرسيده برايم يك ناراحتى پيش مى‌آيد، سپس فرمود: از بنى اميّه در شگفتم كه همواره دنيا را بر آخرت بر مى‌گزيدند، و هرگز به دنبال چيزى كه ناراحتشان كند نمى‌رفتند.

(٣) (١٧٢٧) ٣٩- اسماعيل بن جرير گويد: هنگامى كه شترم رم كرد و من به زمين افتادم، با خودم مى‌گفتم:

شايد اين عقوبت گناهى است كه مرتكب شده‌ام؟ روزى خدمت حضرت صادق ٧ رسيدم، قبل از اينكه چيزى بگويم فرمود: ايّوب بدون گناه گرفتار شد، ولى از پروردگارش طلب بهبودى ننمود، تا اينكه گروهى به عيادتش آمدند، امّا چهار پايانشان از بوى بد ايّوب جلو نيامدند، يكى از آنان صدا زد: اى ايّوب! اگر گناهكار نبودى گرفتار اين مصيبت نمى‌شدى، در اين هنگام ايّوب پروردگارش را خواند، و خداوند هم شفايش داد.

(٤) (١٧٢٨) ٤٠- امام صادق ٧ در تفسير آيه شريفه: (اگر (تمكن كفّار از مواهب مادى) سبب نمى‌شد كه همه مردم امّت واحد (گمراه) شوند، ما براى كسانى كه به (خداى) رحمان كافر مى‌شدند خانه‌هايى قرار مى‌داديم با سقفهايى از نقره)، فرمود: اگر خداوند چنين مى‌كرد همه مردم كافر مى‌شدند.

(٥) (١٧٢٩) ٤١- امام صادق ٧ فرمود: خداوند عزّ و جلّ مى‌فرمايد: اگر بنده‌ام محزون نمى‌شد، بنده كافرم را تاجى از طلا مى‌دادم كه هيچ گرفتارى نبيند تا روزى كه مرا ملاقات كند.

(٦) (١٧٣٠) ٤٢- امام صادق ٧ فرمود: خداوند خانه‌اى آفريد و براى آن ساكنينى قرار داد، آن خانه دنياست، و دوستانش را مهمان اهل دنيا قرار داد.

(٧) (١٧٣١) ٤٣- امام صادق ٧ فرمود: كسى كه بر اين عقيده است ضرر نمى‌كند، و سزاوار نيست سر پناهى غير از درختان داشته باشد، و چنين كسى فقط از برگ درختان مى‌خورد.