(١) (١٥٥٧) ٩- امام صادق ٧ از رسول خدا ٦ نقل كند كه فرمود: مرا چه با دنيا، حكايت من و دنيا حكايت سوارى است كه به درختى مى‌رسد و زير سايه‌اش استراحت مى‌كند، و چون سايه‌اش بر طرف شد از آنجا كوچ كند و درخت را ترك گويد.

(٢) (١٥٥٨) ١٠- امام صادق ٧ فرمود: هر كس شب را به صبح و صبحى را به شب برساند و تمام همّ و غمش دنيا باشد، خداوند فقر را بر او مسلط نمايد و كارش را پريشان سازد، و جز به آنچه خدا روزيش نموده نرسد، و هر كه شب را به صبح و صبح را به شب رساند و تمام همّ و غمش آخرت باشد، خداوند بى‌نيازى را در دلش اندازد و كارش را مرتب كند.

(٣) (١٥٥٩) ١١- امام صادق ٧ فرمود: اگر دل؛ دوستى دنيا را به اندازه ذره‌اى هم از دست دهد فريب نخورده.

(٤) (١٥٦٠) ١٢- امام صادق ٧ فرمود: دينت را محكم كن، همان گونه كه اهل دنيا؛ دنياى خود را محكم مى‌كنند، دنيا گواهى قرار داده شده كه امور آخرت كه پنهان از آن است به وسيله‌اش شناخته شود، آخرت را به وسيله دنيا بشناس، و به دنيا فقط به نظر عبرت بنگر.

(٥) (١٥٦١) ١٣- امام صادق ٧ فرمود: چه بسا جوينده دنيا كه بدان نرسد، و رسندگانى كه تركش كرده‌اند، مبادا دنياجويى تو را از عمل باز دارد، و همواره دنيا را از بخشنده و مالك آن بخواه، چه افراد حريص و آزمند بر دنيا؛ كه او را از پا در آورده، و به آنچه از دنيا به دست آورده از آخرتش باز مانده، تا اينكه عمرش سپرى شده و مرگش در رسيده.

(٦) (١٥٦٢) ١٤- امير مؤمنان ٧ از رسول خدا ٦ روايت كند كه فرمود: دينار و درهم گذشتگان شما را نابود ساختند، و اين دو نابودكننده شما نيز هستند.

(٧) (١٥٦٣) ١٥- امام صادق ٧ فرمود: خدا همواره دوستانش را در معرض تير دشمنان قرار داده است.

(٨) (١٥٦٤) ١٦- رسول خدا ٦ فرمود: دنيا زندان مؤمن و باعث اندوه اوست، و دنيا بهشت كافر و باعث سرور اوست.

(٩) (١٥٦٥) ١٧- رسول خدا ٦ فرمود: دنيا زندان مؤمن است، كدام زندان باعث خير است؟ (١٠) (١٥٦٦) ١٨- ابان بن عثمان گويد: مردى نزد امام صادق ٧ از سختى زندگيش شكايت كرد، امام ٧ به او فرمود: گناه من چيست؟ شما خودتان انتخابش كرديد! مرد گفت: چه وقت انتخابش كرديم؟ فرمود: خداوند دنيا و آخرت را بر شما عرضه داشت، شما آخرت را بر دنيا