مشکاة الأنوار ت هوشمند و محمدی - شیخ طبرسی - الصفحة ٤٣ - فصل ششم در شكر و سپاسگزارى
(١) (١٠٥) ١٥- امام صادق ٧ فرمود: روزى رسول خدا ٦ با اصحابش بودند زمانى كه بسجده رفتند سجودشان طولانى شد به حدّى كه گمان كردند ايشان ... سپس سرشان را بلند كردند. از ايشان پرسيدند: اى رسول خدا! سجدهات را طولانى نمودى به حدى كه ما گمان كرديم كه از دنيا رفتهاى. فرمود: جبرئيل از نزد خداوند تبارك و تعالى نزد من آمد و گفت: اى محمد! پروردگارت تو را سلام مىرساند و به تو مىفرمايد، من هرگز در مورد بندهاى از امّتت كه تو را دوست دارد ناراحتت نكردم، و بر مؤمنى امرى را كه ناراحتش كند يا خرسندش كند انجام ندادم مگر اينكه آن كار براى او خير بود.
رسول خدا ٦ فرمود: نه مالى نزد من بود كه آن را صدقه دهم و نه بندهاى كه او را آزاد سازم، سپس براى خدا به سجده افتادم و او را شكر كردم و بر اين امر حمد او را گفتم.
(٢) (١٠٦) ١٦- ابو عبيده حذاء گويد: در راه مدينه به همراه امام باقر ٧ بودم، كه ناگهان ايشان مشغول سجده براى خدا شدند، زمانى كه تمام شد و ايستادند به من فرمود: اى زياد! از سجده كردن ناگهانى من در شگفت شدى؟ گفتم: بلى فدايت شوم؛ فرمود: به ياد نعمتى افتادم كه خداوند به من عطا فرموده بود، و بر من سخت آمد كه بگذرم و شكر آن را بجا نياورم.
(٣) (١٠٧) ١٧- هشام بن احمد گويد: من به همراه امام كاظم ٧ در اطراف مدينه گردش مىكردم، به ناگاه پايشان را از مركب پائين نهادند و به سجده افتادند، و سجده را طول دادند، سپس سر بر داشتند و سوار مركب شدند؛ عرض كردم: فدايت شوم سجده را طول داديد؟ فرمود: من به ياد نعمتى افتادم كه خداوند به من عطا فرموده بود، و خوش داشتم كه پروردگارم را شكرگزارى كنم.
(٤) (١٠٨) ١٨- امام صادق ٧ فرمود: هر بندهاى را كه خداوند بر او نعمتى عطا كند و او اين را قلبا بفهمد و با زبانش حمد خداوند را بگويد، كلامش هنوز تمام نشده كه خداوند امر به زيادى نعمتش مىكند، و اين قول خداوند عزّ و جل است كه: (اگر شكر كنيد هر آينه ما نعمت را بر شما افزون مىكنيم).
(٥) (١٠٩) ١٩- امام باقر ٧ فرمود: شكر بندگان دائمى و هميشگى است.
(٦) (١١٠) ٢٠- امام صادق ٧ فرمود: همسايه خوبى براى نعمتها باشيد، سؤال شد: همسايه خوبى براى نعمتها بودن به چيست؟ فرمود: سپاسگزارى از كسى كه نعمت داده.
(٧) (١١١) ٢١- امام صادق ٧ فرمود: همسايه خوبى براى نعمتهاى خدا باشيد و بپرهيزيد از اينكه اين نعمتها از شما به ديگرى منتقل شود، آگاه باشيد اگر نعمت رفت ديگر برگشتن آن مشكل است.