(٢) (١١٣) ٢٣- امام رضا ٧ فرمود: از خدا بپرهيزيد و فروتن و شكرگزار و ستايش‌كننده باشيد، همانا در قوم بنى اسرائيل مردى زندگى مى‌كرد كه شبى شخصى به خوابش آمد و به او گفت:

نيمى از عمرت را در وسعت و راحتى خواهى گذراند، اينك هر كدام از نصف را كه مى‌خواهى انتخاب كن؛ آن مرد گفت: مرا شريكى است، پس چون صبح شد به همسرش گفت: امشب مردى به خواب من آمد و به من خبر داد كه نصف عمرم در آسايش است، و گفت هر يك از دو نصف را كه مى‌خواهى انتخاب كن؛ همسرش گفت: نصف اول را اختيار كن، گفت: به خاطر تو همين كار را مى‌كنم. در اين هنگام دنيا به او روى آورد، دائما به او نعمت مى‌رسيد. همسرش به او گفت: فلان همسايه‌ات محتاج است به او برس، و مى‌گفت: قوم و خويش تو فلانى است نيازش را بر آور.

و به همين حالت بودند و هر چه نعمت به آنها عطا مى‌شد مى‌بخشيدند و صدقه مى‌دادند و شكر مى‌كردند. چون شبى از شبها رسيد، آن مرد به خوابش آمد و گفت: اى مرد! نصف عمر تو گذشت، نظرت چيست؟ گفت: من شريكى دارم، چون صبح شد به همسرش گفت: آن مرد به خوابم آمد و به من اعلام كرد كه نصف عمر من گذشت.

همسرش به او گفت: خداوند به ما نعمت داد و ما شكر كرديم و خداوند سزاوارتر به وفاست. آن مرد گفت: اكنون تمام عمرت در نعمت و رفاه خواهى بود.

(٣) (١١٤) ٢٤- امام صادق ٧ فرمود: سه چيز است كه چيزى به آن ضررى نمى‌رساند: دعا كردن هنگام سختيها، طلب آمرزش هنگام گناه، شكر كردن هنگام برخوردارى از نعمت.

(٤) (١١٥) ٢٥- امام صادق ٧ فرمود: در تورات نوشته شده است كه: هر كس به تو احسان كرد، سپاسگزارش باش و كسى را كه از تو سپاسگزارى نمود احسانش كن، زيرا با سپاسگزارى نعمتها نابود نمى‌شود، و با ناسپاسى از نعمت بقائى براى نعمت نيست، و شكرگزارى موجب زيادى نعمت، و حفظ نعمت از دگرگونى است.

(٥) (١١٦) ٢٦- امام صادق ٧ فرموده‌اند: هر كس خدا را به خاطر نعمتهايش شكر كند خدا نعمتش را زياد گرداند، و آنكه سپاسگزارى از نعمت نكرد، داده خدا را به خطر انداخته.

(٦) (١١٧) ٢٧- امام صادق ٧ مى‌فرمود: من از خداى عزّ و جل خواستم كه به من مالى عطا كند، او هم عطا كرد، و ترسيدم كه اين عمل وسيله امتحان و مؤاخذه من شود. سپس فرمود: بخدا قسم كه با سپاسگزارى اين وضع در ميان نيست.