تا اينكه خود او آن را از من به سلامت و گشايش مبدل نمايد، و هرگز عوض آن را طلب نكردم و خدا را شكر كردم و او را ستايش نمودم، حضرت داود (صلوات اللَّه عليه) به او گفت: به همين صفت به اين مقام رسيده‌اى.

سپس امام ٧ فرمود: بخدا قسم همين دين، دين خداست كه براى بندگان شايسته‌اش برگزيد.

(١) (٧٦) ٢٣- امام صادق ٧ فرمود: بر دشمنان نعمتهايى كه خدا به تو داده صبر كن (منظور حسّاد هستند)، زيرا تو نمى‌توانى مجازات كنى كسى را كه نافرمانى خدا را در مورد تو كرده (يعنى حسادت ورزيده) برتر از اينكه خدا را در آن فرمان بردى (يعنى صبر در مقابل اذيّت آن حاسد كنى).

(٢) (٧٧) ٢٤- امير المؤمنين ٧ فرمود: صبر دو گونه است: صبر بر آنچه كه نمى‌پسندى و صبر بر آنچه كه دوست دارى، و صبر نسبت به ايمان مانند سر است نسبت به بدن، و بدنى كه سر ندارد خيرى در آن نيست، و ايمانى كه صبر بهمراه ندارد خيرى در آن نيست.

(٣) (٧٨) ٢٥- امير مؤمنان ٧ فرمود: صبر بر سه قسم است: صبر بر اطاعت و بندگى خدا، صبر در مقابل مصيبت، صبر در روياروئى با معصيت و گناه.

(٤) (٧٩) ٢٦- امام باقر ٧ از رسول خدا ٦ روايت كند كه فرمود: خداوند متعال زمانى كه حضرت آدم (صلوات اللَّه عليه) را از بهشت به طرف زمين فرستاد، به او فرمان داد كه به وسيله دستانش كشت و كار كند، و از نتيجه دسترنجش،- بعد از بهشت و نعمتهاى آن- بخورد.

آدم سرگردان مانده و مى‌گشت، و بخاطر دورى از بهشت دويست سال گريه مى‌كرد، آنگاه براى خدا سجده كرد و سرش را سه شبانه روز بر نداشت، سپس گفت: پروردگارا! آيا مرا با دستان خود خلق نكردى؟ خداوند فرمود: چرا، ولى آيا تو صبر يا شكر كردى؟ حضرت آدم ٧ عرض كرد: پروردگارى غير تو نيست، من به نفس خود ظلم كردم، تو مرا ببخش، تو بخشنده و مهربانى، خداوند تبارك و تعالى به گريه‌هاى او رحم كرد و توبه‌اش را پذيرفت، خداوند توبه پذير و مهربان است.

(٥) (٨٠) ٢٧- امام صادق ٧ فرمود: مردم به دو خصلت امر شدند، و هر دو را ضايع كردند و به وسيله ضايع كردن اين دو؛ دستشان از همه چيز كوتاه شد، آن دو خصلت: صبر و راز نگهدارى بود.

(٦) (٨١) ٢٨- امام صادق ٧ به حفص بن غياث فرمود: اى حفص! هر كس صبر كند اندكى صبر كرده، و هر كس بيتابى كند اندكى بيتابى نموده است [يعنى هم صبر كردن و هم جزع نمودن گذرا است و مدتش كوتاه است‌].

(٧) (٨٢) ٢٩- امام صادق ٧ فرمود: تو را سفارش مى‌كنم كه در كارت صبر پيشه كنى، خداوند عزّ و جل حضرت محمّد ٦ را مبعوث كرد و او را به صبر و نرمش امر فرمود. و فرموده:

(صبر كن بر آنچه مى‌گويند و به خوشى از آنها كناره كن، مرا با نعمت خوارگانى كه تو را