و نيز فرمود: (دفاع كن بدان چه نيكوتر است نسبت به بدى، تا به ناگاه آنكه ميان تو و او دشمنى است گويا دوستى صميمى شود، و بر نخورند به آن بجز آن كسانى كه صبر كردند و بر نخورد به آن مگر صاحب بهره فراوان).

رسول خدا ٦ صبر كرد به حدّى كه به او وصله‌هاى بزرگى چسباندند (مانند ساحر، مجنون، كذّاب) و او را به آنها متهم كردند، همه را به سختى تحمل نمود، و خداوند عزّ و جل اين آيه را نازل فرمود: (به تحقيق مى‌دانم كه تو از آنچه مى‌گويند دلتنگ‌شده‌اى، پس پروردگارت را تسبيح كن و از سجده‌كنندگان باش).

سپس حضرتش را تكذيب كردند و او به خاطر اين امر غمگين شد، سپس خداوند عزّ و جل اين آيه را نازل فرمود: (به تحقيق مى‌دانم كه حرفهايشان تو را اندوهگين مى‌كند، بدرستى كه آنها (در واقع) تو را دروغگو نمى‌شمارند، بلكه ستمكاران آيات ما را انكار مى‌كنند، به تحقيق چه بسيارند رسولانى كه پيش از تو تكذيب شدند ولى در مقابل صبر كردند و اذيّت شدند تا يارى ما به آنها رسيد).

پيغمبر صبر و شكيبايى پيشه نمود، سپس آنها از اين هم تجاوز نمودند، و وقتى رسول خدا ٦ نام خداى تبارك و تعالى را به زبان آورد او را تكذيب نمودند، پيغمبر فرمود: من بر خودم و خاندانم و آبرويم صبر نمودم، ولى نسبت به اينكه آنها ذكر معبودم را تكذيب كنند صبر ندارم، لذا خداوند عزّ و جل اين آيه را نازل فرمود: (ما آسمانها و زمين و آنچه در ميان آنهاست در شش روز آفريديم، و هيچ خستگى به ما نرسيد، پس تو بر آنچه مى‌گويند صبر كن)، پيامبر در همه حالات صبر كرد، سپس به او بشارت ائمه و توصيف آنها به صبر داده شد سپس خداوند جلّ ثناؤه فرمود: (آنها را ائمه قرار داديم تا به امر ما ديگران را هدايت كنند، زيرا آنها صبر نمودند و به آيات ما يقين داشتند).

در اين هنگام رسول خدا ٦ فرمود: منزلت صبر نسبت به ايمان بمانند منزلت سر نسبت به بدن است، پس خداوند از او تقدير نمود و اين آيه را بر او نازل فرمود: (بهترين فرمايش پروردگارت بر بنى اسرائيل بواسطه صبر كردنشان عملى شد، و آنچه را فرعون و قومش مى‌ساختند، و به دستگاه خود مى‌گستراندند واژگون ساختيم).

بعد فرمود ٦: اين مژده و انتقام است، سپس خداوند براى او كشتن مشركين را مباح كرد و اين آيه را نازل كرد: (مشركين را هر كجا يافتيد بكشيد، و آنها را بگيريد و محاصره كنيد و در هر كمينگاهى بر سر راهشان بنشينيد).

سپس خداوند آنان را بر زبان پيغمبرش و دوستان پيغمبرش مورد لعن قرار داد، و آن را ثواب شكيبائيش قرار داد به علاوه آنچه در آخرت برايش ذخيره كرد.

پس هر كس شكيبائى كند و از خدا طلب تقرب نمايد از دنيا خارج نمى‌شود تا اينكه خدا ديده او را در باره دشمنانش روشن كند به علاوه آنچه در آخرت برايش ذخيره نموده.