مشکاة الأنوار ت هوشمند و محمدی - شیخ طبرسی - الصفحة ٢٣٥ - فصل پنجم در محبت و شوق

فصل پنجم: در محبت و شوق‌

(١) (٦٠٣) ١- امام باقر ٧ در ضمن حديث طولانى به زياد فرمود: واى بر تو! آيا دين غير از دوست داشتن است؟ آيا كلام خداى عزّ و جل را نديده‌اى؟ (اگر خدا را دوست مى‌داريد از من پيروى كنيد، تا خدا شما را دوست بدارد و گناهان شما را ببخشد)، آيا سخن خداى عزّ و جل را به محمّد ٦ نشنيده‌اى (ايمان را براى شما محبوب قرار داد و آن را در دلهاى شما زينت داد) و فرمود: (دوست مى‌دارند كسى را كه بسوى آنها هجرت كند)، دين همان دوست داشتن است و دوست داشتن همان دين است.

(٢) (٦٠٤) ٢- امام باقر ٧ فرمود: هر گاه خواستى بدانى در تو خيرى هست، به دلت نگاه كن، اگر اهل طاعت خدا را دوست و اهل معصيت خدا را دشمن بدارد؛ در تو خير هست و خدا نيز تو را دوست دارد، و اگر اهل طاعت خدا را دشمن و اهل معصيت خدا را دوست بدارد در تو خيرى نيست و خدا دشمنت بدارد، و هر كسى همراه دوست خود است.

(٣) (٦٠٥) ٣- امام صادق ٧ فرمود: هر گاه مؤمن از دنيا كنار كشد رفعت يابد و شيرينى دوستى خدا را بچشيد، گويا نزد اهل دنيا ديوانه باشد، در صورتى كه شيرينى محبت خدا به آنها آميخته شده كه به چيز ديگر غير از او مشغول نشوند.

(٤) (٦٠٦) ٤- و نيز از امام صادق ٧ نقل شده كه: رسول خدا ٦ به اصحابش فرمود: كداميك از دستگيره‌هاى ايمان محكمتر است؟ گفتند: خدا و رسولش داناترند، و بعضى گفتند:

نماز، و برخى گفتند: زكات، و بعضى گفتند: روزه، و برخى گفتند: حج و عمره، و بعضى گفتند جهاد.

رسول خدا ٦ فرمود: براى هر يك از اينها كه گفتيد فضيلتى است، ولى جواب سؤال من نيست، لكن محكمترين دستگيره‌هاى ايمان دوستى براى خدا و دشمنى براى خداست، و اينكه دوستان خدا را دوست بدارى و از دشمنان خدا دورى كنى.