احتجاجات (ترجمه جلد 4 بحار الأنوار) - علامه مجلسی - الصفحة ١٠٤ - بخش هفتم تعليماتى است كه امير المؤمنين

ناميده شده چون پيامبر اكرم ٦ برايش از طائف كشمش آورده بودند دستور داد آن را داخل حوض زمزم بريزند چون آب آن تلخ بود خواست تلخى آن را با كشمش كم كند وقتى خيلى ماند آن را نياشاميد.

وقتى شخص عريان باشد شيطان به او تماشا مى‌كند و در او طمع پيدا مى‌كند.

خود را بپوشانيد نبايد مرد جامه از روى ران بردارد و بين مردم بنشيند.

هر كس چيز بدبو بخورد نزديك مسجد نرود پشت خود را مرد در حال سجده بلند كند در نماز واجب.

هر كس مى‌خواهد شستشو كند ابتدا از دستها شروع نمايد وقتى نماز مى‌خوانى صداى قرائت و تكبير و تسبيح را چنان بلند كن كه خودت بشنوى. وقتى نماز را تمام كردى از طرف راست تمام كن (شايد منظور اين است كه بعد از نماز ابتدا روى بطرف راست بكن).

از دنيا توشه بردار بهترين توشه دنيا تقوا است. دو گروه از بنى اسرائيل گم شدند يكى در دريا و يكى در بيابان. پس نخوريد مگر آنچه را مى‌شناسيد.

هر كس درد خود را از مردم تا سه روز بپوشاند و شكايت به خدا نمايد شايسته است كه خدا او را شفا بخشد.

دورترين حالات بنده از خدا هنگامى است كه كوشش او فقط در راه شكم و نيروى جنسى باشد.

نبايد شخص به مسافرتى برود كه بر دين و نماز خود بيمناك است.

چهار دعا است كه شنيده مى‌شود (يعنى مى‌پذيرند) پيامبر، بهشت، جهنم، حور العين. وقتى بنده از نماز فارغ شد صلوات بر پيامبر بفرستد و از خدا بهشت بخواهد و به او از جهنم پناه ببرد و درخواست كند حور عين را به ازدواجش درآورد زيرا هر كس صلوات بر پيامبر فرستد دعايش بلند شود و هر كه بهشت بخواهد بهشت مى‌گويد خدايا به اين بنده خود هر چه مى‌خواهد بده و هر كه از آتش پناه برد، آتش مى‌گويد خدايا پناه بده به اين بنده خود از آنچه درخواست پناه دارد و كسى كه درخواست حور عين نمايد حوران مى‌گويند خدايا آنچه مى‌خواهد به او بده.