امام ٧ فرمود: علم خدا به آنها، موجب انقطاع عالم آخرت نمى‌شود زيرا خداوند مى‌داند بعد اضافه مى‌دهد و قطع نمى‌كند از آنها. در قرآن كريم همين مطلب را فرموده‌ كُلَّما نَضِجَتْ جُلُودُهُمْ بَدَّلْناهُمْ جُلُوداً غَيْرَها لِيَذُوقُوا الْعَذابَ‌. و براى اهل بهشت مى‌فرمايد عَطاءً غَيْرَ مَجْذُوذٍ و اين آيه‌ وَ فاكِهَةٍ كَثِيرَةٍ لا مَقْطُوعَةٍ وَ لا مَمْنُوعَةٍ.

خداوند اين نعمت را مى‌داند و اضافه دادن را هم از آنها نمى‌برد. مگر تو معتقد نيستى كه هر چه اهل بهشت مى‌خورند و مى‌آشامند، جاى آن باز پر مى‌شود؟ گفت چرا. فرمود: پس وقتى جاى نعمت قبلى را پر مى‌كند و خالى نمى‌ماند، آيا از آنها قطع نموده؟ سليمان گفت نه. فرمود: پس هر چه در آنجا وجود داشته باشد وقتى جايش پر شود از آنها قطع ننموده. سليمان گفت از آنها مى‌برد و قطع نمى‌كند و اضافه به آنها نمى‌دهد. حضرت رضا ٧ فرمود: در اين صورت تمام مى‌شود نعمت‌هاى بهشت و اين خلاف جاويد بودن و خلود است و خلاف كتاب خدا است كه مى‌فرمايد لَهُمْ ما يَشاؤُنَ فِيها وَ لَدَيْنا مَزِيدٌ و مى‌فرمايد عَطاءً غَيْرَ مَجْذُوذٍ و مى‌فرمايد وَ ما هُمْ مِنْها بِمُخْرَجِينَ‌ و مى‌فرمايد خالِدِينَ فِيها أَبَداً* و مى‌فرمايد وَ فاكِهَةٍ كَثِيرَةٍ لا مَقْطُوعَةٍ وَ لا مَمْنُوعَةٍ. سليمان نتوانست جوابى بدهد.

سپس حضرت رضا ٧ فرمود: سليمان! بگو ببينم، اراده فعل است يا غير فعل؟! گفت فعل است. فرمود: پس آفريده خدا است زيرا تمام افعال حادث هستند. سليمان گفت نه فعل نيست. فرمود: پس با خدا چيز ديگرى از قديم بوده؟

سليمان گفت اراده انشاء و به وجود آوردن است.

فرمود: سليمان! اين همان مطلبى است كه بر ضرار و پيروان او شما خرده مى‌گيريد كه آنها معتقدند هر چه خداوند آفريده در آسمان يا زمين يا در دريا و خشكى از قبيل سگ و خوك يا ميمون يا انسان و يا جنبنده، همه اراده خدا هستند و اراده خدا زندگى مى‌كند و مى‌ميرد، مى‌رود و مى‌خورد و مى‌آشامد و ازدواج مى‌كند و مى‌زايد، ظلم مى‌كند و كارهاى زشت انجام مى‌دهد، كافر و مشرك مى‌شود. ما از آنها اظهار بيزارى مى‌نمائيم و دشمن آنهائيم. اينست حد و مرز اعتقاد آنها.