عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٣٨ - اخلاص در روايات

چون وقت آيد وضوى ظاهر و باطن انجام دهم، وضوى ظاهر با آب و باطن با توبه.

آن گاه به مسجد آيم و از درون مسجد با كمال بصيرت مسجدالحرام را مشاهده كنم آن گاه مقام ابراهيم آن مقام معنوى و ملكوتى در ميان دو ابرو نهم.

بهشت را بر راست و دوزخ را بر چپ و صراط زير قدم و ملك الموت پشت سر بينم آن وقت دل به خداى سپارم و تكبير گويم!

اخلاص در روايات‌

روايات مهمى در كتاب «الكافى» و «بحار الأنوار» در باب اخلاص نقل شده كه به گوشه‌اى از آن روايات توجه كنيد:

عن ابى الحسن الرضا ٧: ان اميرالمؤمنين صلوات الله عليه كان يقول:

طوبى لمن اخلص لله العبادة والدعاء، ولم يشغل قلبه بما ترى عيناه، ولم ينس ذكر الله بما تسمع اذناه، ولم يحزن صدره بما اعطى غيره‌[١].

حضرت ابوالحسن الرضا ٧ از اميرالمؤمنين ٧ روايت مى‌كند: بهشت از آن كسانى است كه عبادت و دعايشان محض رضاى خداست و در اين زمينه به احدى نظر ندارند، آنان كه ديده‌هاى چشمشان، قلب نورانى و پاكشان را از حق نمى‌گرداند و زخارف و مشتهيات و ملك و مملكت دنيا ذره‌اى در دلشان اثر نمى‌گذارد و آواز و صداى غيرحق و ذكر لذات دنيا و شهوات و شبهات كه به گوششان مى‌خورد، زبان و قلبشان از ياد حق باز نمى‌ماند و آنچه از مال و عيش و خوشى به ديگران عنايت مى‌گردد نسبت به آن حساسيت نداشته و دچار آه و حسرت و حزن و اندوه نمى‌گردند.

[١] - الكافى: ٢/ ١٦، باب الإخلاص، حديث ٣؛ وسائل الشيعة: ١/ ٥٩، باب ٨، حديث ١٢٥.