عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٣٢٢ - صبر در قرآن مجيد

جزاى عمومى آن كه درود و رحمت و هدايت خداست براى آن‌ها شرح دهد.

ابتدا به پيامبرش دستور مى‌دهد كه صابران را بشارت دهد، اما به چه چيز بشارت دهد؟ اين معنا در آيه ذكر نشده و سربسته گذارده شده است، براى اين كه عظمت آن را بيشتر مجسم سازد؛ زيرا هرچه هست بالاخره از طرف خداست و حتما خوب و عالى است و خداوند هم آن را تضمين نموده، سپس صابران را معرفى مى‌كند كه آن‌ها اشخاصى هستند كه هنگام مصيبت مى‌گويند:

[إنا لله و إنا إليه راجعون‌][١].

ما مملوك خداييم و يقينا به سوى او بازمى‌گرديم.

بديهى است كه منظور تنها گفتن اين جمله نيست، هم چنان كه منظور تنها عبور دادن معنى آن از خاطر نمى‌باشد، بلكه مقصود متلبس شدن به حقيقت معنى آن است، يعنى انسان خود را مملوك واقعى حق بداند و معتقد باشد كه بازگشت او به سوى خداست، البته كسى كه واقعا به اين دو حقيقت ايمان دارد عالى‌ترين درجات صبر را در برابر حوادث به دست خواهد آورد و جزع و بى‌تابى و غفلت به كلى از كانون دل او ريشه‌كن مى‌شود.

[أولئك عليهم صلوات من ربهم و رحمة و أولئك هم المهتدون‌][٢].

آنانند كه درودها و رحمتى از سوى پروردگارشان بر آنان است و آنانند كه هدايت يافته‌اند.

[و الصابرين في البأساء و الضراء و حين البأس أولئك الذين صدقوا

[١] - بقره( ٢): ١٥٦.

[٢] - بقره( ٢): ١٥٧.