عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٢٥٠ - حسن ظن به خداوند متعال

و مغرور شدن به خود آن است كه انسان از خداى خود غفلت كرده و از عصيان و خلاف خوددارى نكند و در عين آلودگى توقع مغفرت و آمرزش داشته باشد كه اين معنى از مفهوم حسن ظن داشتن بيرون است، همه بايد بدانند كه حسن ظن پس از ايمان و عمل صالح صحيح است چنانكه آيات كتاب خدا بر آن دلالت دارد.

حسن ظن از كسى حقيقت و واقعيت دارد و از انسانى درست و صحيح است كه خود را در برابر انتظار و توقعى كه نسبت به احسان و نعمت و رحمت حق دارد وادار به طاعت و سپاسگزارى و انجام وظايف نمايد و در عين اين كه پس از ايمان و عملش حسن ظن دارد، پيوسته از عذاب و قهر الهى و از عصيان و خلاف ترسناك باشد.

رسول خدا ٦ از حضرت حق نقل مى‌كند:

من همراه حسن ظن بنده‌ام هستم و برابر گمان نيكوى او با او معامله مى‌كنم و هرگاه كسى به مقتضاى حسن ظن خود عمل نكرده و از وفا كردن به لوازم گمان خود كوتاهى كند، هرآينه به ضرر خود قدم برداشته و برخلاف دعوا و اظهار خود سلوك كرده و حجت و دليل بر عليه او اقامه شده و از جمله كسانى خواهد بود كه فريب خورده و پيروى هوا و غفلت و هوس خويش نموده است.