عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٢٤٥ - سوء ظن در قرآن مجيد

در اين آيه كه در مورد تهمت نازل شده، تعبير لطيفى به كار برده شده و آن اين كه گناه را به منزله تير قرار داده و انتساب آن را به ديگرى به منزله پرتاب به سوى هدف. اشاره به اين كه همان طور كه تيراندازى به سوى ديگرى ممكن است آبروى او را كه به منزله خون اوست از بين ببرد. بديهى است وزر و وبال اين كار براى هميشه بر دوش فردى كه تهمت زده باقى خواهد ماند.

[و لا تقف ما ليس لك به علم إن السمع و البصر و الفؤاد كل أولئك كان عنه مسؤلا][١].

و از چيزى كه به آن علم ندارى [بلكه برگرفته از شنيده‌ها، ساده‌نگرى‌ها، خيالات و اوهام است‌] پيروى مكن؛ زيرا گوش و چشم و دل [كه ابزار علم و شناخت واقعى‌اند] مورد بازخواست اند.

[لو لا إذ سمعتموه ظن المؤمنون و المؤمنات بأنفسهم خيرا و قالوا هذا إفك مبين\* لو لا جاؤ عليه بأربعة شهداء فإذ لم يأتوا بالشهداء فأولئك عند الله هم الكاذبون\* و لو لا فضل الله عليكم و رحمته في الدنيا و الآخرة لمسكم فيما أفضتم فيه عذاب عظيم\* إذ تلقونه بألسنتكم و تقولون بأفواهكم ما ليس لكم به علم و تحسبونه هينا و هو عند الله عظيم‌][٢].

چرا هنگامى كه آن [تهمت بزرگ‌] را شنيديد، مردان و زنان مؤمن به خودشان گمان نيك نبردند [كه اين تهمت كار اهل ايمان نيست‌] و نگفتند:

اين تهمتى آشكار [از سوى منافقان‌] است؟! [كه مى‌خواهند در ميان اهل ايمان فتنه و آشوب و بدبينى ايجاد كنند]\* چرا بر آن تهمت، چهار شاهد

[١] - اسرا( ١٧): ٣٦.

[٢] - نور( ٢٤): ١٢- ١٥.