عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ١٨٨ - مؤمن در عالم برزخ

كه در ميدان جنگ شربت شهادت ننوشيده‌اند و به آن‌ها ملحق نشده‌اند؛ زيرا مقامات و پاداش‌هاى آن‌ها را در آن جهان به خوبى مى‌بينند و از اين جهت شاد مى‌شوند.

شهيدان در عالم برزخ احساس مى‌كنند كه برادران مجاهد آن‌ها، پس از مرگ هيچ گونه اندوهى نسبت به آنچه در دنيا گذرانده‌اند ندارند و نه هيچ‌گونه ترسى از روز رستاخيز و حوادث وحشتناك آن.

آن‌ها مى‌بينند كه خدا پاداش مؤمنان و شهيدان و مجاهدان راستينى را كه شربت شهادت ننوشيدند ضايع نمى‌كند[١].

امام صادق از پدرانش : از رسول خدا ٦ نقل مى‌كند كه:

عيسى بن مريم به قبرى گذشت در حالى كه صاحبش معذب به عذاب برزخى بود، پس از مدتى به آن قبر گذشت صاحبش را آزاد از عذاب ديد. عرضه داشت:

خدايا! سال گذشته بر اين قبر گذشتم صاحبش را در عذاب ديدم، امسال او را راحت مى‌بينم، خطاب رسيد: اى روح الله! او را فرزندى شايسته بود كه راهى را براى رفت و آمد مردم ساخت و يتيمى را سرپرستى كرد، به خاطر عمل فرزندش او را آمرزيدم‌[٢].

موسى بن جعفر ٨ از حضرت صادق ٧ نقل مى‌كند كه:

چون مؤمن بميرد هفتاد هزار ملك او را تا قبرش مشايعت مى‌كنند، چون در قبر قرار گيرد نكير و منكر مى‌آيند و از وى درباره خدا و رسول و دينش سؤال مى‌كنند او همه را به درستى جواب مى‌دهد، پس قبرش را تا چشم كار مى‌كند وسيع مى‌نمايند

[١] - تفسير نمونه: ٣/ ١٩٥( ذيل آيه ١٦٩ سوره آل عمران).

[٢] - الكافى: ٦/ ٣، باب فضل الولد، حديث ١٢؛ بحار الأنوار: ٦/ ٢٢٠، باب ٨، حديث ١٥.