عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ١٧ - توكل در روايات

٢- انسانى كه در شب و روز تسبيحش زياد باشد.

٣- و هركس براى برادر مؤمنش بخواهد آنچه را براى خود مى‌خواهد.

٤- و هركس در مصيبتى كه به او مى‌رسد جزع نكند.

٥- و آن كس كه به قسمت خداوند راضى باشد و تمام همت خرج روزى نكند[١].

پيامبر بزرگ اسلام ٦ از جبرييل پرسيد: توكل چيست؟ پاسخ داد: توجه به اين كه مخلوق قدرت ضررزدن و نفع رساندن ندارد و عطا و منع در اختيار كسى نيست و بايد از خلق مأيوس و نااميد بود كه هركس به چنين حالى برسد، جز براى خدا كار نمى‌كند و جز به خدا اميد نمى‌بندد و از غير حق نمى‌ترسد و طمع به كسى جز خدا نمى‌بندد كه اين است حقيقت توكل‌[٢].

فيض آن عاشق عارف مى‌گويد:

[١] - الخصال: ١/ ٢٨٥، حديث ٣٧؛ بحار الأنوار: ٦٨/ ١٣٦، باب ٦٣، حديث ١٨.

[٢] - معانى الأخبار: ٢٦٠، حديث ١؛ بحار الأنوار: ٦٨/ ١٣٨، باب ٦٣، حديث ٢٣.