عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ١٣١ - تقوا در انبيا و امامان معصوم

استقرار در برنامه‌ها همه چيز براى آنان در حد نهايى ميسر بود، ولى نه در وقت بلا يك قدم از اجراى وظيفه بازماندند و نه در وقت استقرار به اندازه يك ارزن آلوده به مكروه شدند چه رسد به حرام، آن بزرگواران از تقواى الهى در حد نهايى برخوردار بودند و از تقواى شديد و عظيم خود براى جهانيان تا صبح قيامت روشن‌ترين و بهترين درس را به يادگار گذاشته و در اين زمينه به تمام مردم تاريخ حجت الهى را تمام كردند.

در اين جهت به روايتى مهم كه صدوق بزرگوار در «معانى الاخبار» نقل كرده توجه كنيد:

محمد بن ابى عمير مى‌گويد: نشنيدم و استفاده نكردم در طول معاشرتم از هشام بن حكم درباره عصمت امام كلامى بهتر از اين.

روزى از وى پرسيدم: امام معصوم است؟ گفت: آرى، گفتم: عصمت در امام چگونه شناخته مى‌شود؟

گفت: تمام گناهان در چهار منبع است و پنجمى ندارد.

١- حرص.

٢- حسد.

٣- غضب.

٤- شهوت.

اين چهار خصلت از وجود امام به طور كامل دور است و هيچ يك از اين چهار برنامه در امام نيست.

اما تمام دنيا انگار زير نگين انگشتر اوست و وى خازن مسلمانان است در اين صورت به كدام عنصر و بر چه شيئى از اشيا حرص بورزد؟

هرگز جايز نيست امام حسد بورزد كه حسد هميشه نسبت به مافوق است‌