عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ١١٧ - خطر فساد باطن

انحرافات تبديل كرده است:

انحراف اصلى و اساسى در تصور حقيقت الهى و علاقه انسان به خدا.

انحراف در تصور جهان هستى و علاقه آن به خدا و علاقه انسان به جهان و علاقه جهان به انسان.

انحراف در تصور حيات و پيوستگى‌ها و اهداف آن.

انحراف در تصور نفس بشرى و روابط انسان با انسان و فرد با اجتماع و همسر با همسر و به طور خلاصه انحراف در كليه جوانب و شؤون حيات.

فساد، آتش خطرناك و سوزنده‌اى است كه چون شعله كشد، تر و خشك را سوزانده و امنيت و آرامش را به هم زده و سلامت باطن و ظاهر همگان را در معرض خطر و نابودى قرار خواهد داد.

قدردانى از نعمت وجود مبارك انبيا و ائمه : و اوليا و سپاس نعمتى هم چون قرآن مجيد و شكر واقعياتى هم چون زحمات پاكان و شهادت شهيدان و حكمت حكيمان و صدق صديقان و تعليمات معلمان و عرفان عارفان به اين است كه همه ما با تمام وجود از هر نوع فسادى خود را بركنار بدانيم.

فساد، مانع رسيدن انسان به لذت‌هاى واقعى است، فساد بهترين شكارگاه شيطان براى به دام انداختن انسان است، فساد بر خرمن عبادت و بندگى شعله سوزان مى‌زند و آدمى را تا حبط شدن تمام خوبى‌ها و اعمال صالحه‌اش گرفتار مى‌كند.

فساد، در روابط انسان‌ها با يكديگر سخت‌ترين مشكلات را ايجاد مى‌نمايد و در بين جامعه ايجاد دوئيت، نفرت، دشمنى، كينه، سوءظن نموده و به خوشى‌هاى طبيعى خاتمه مى‌دهد و ملت و مملكتى را به مرز نابودى برده و وسايل هلاكت و تيره‌بختى فرزندان آدم را فراهم كرده و زحمات تمام پاكان عالم را معطل مى‌نمايد.