عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ١١٤ - منشأ فساد

آرى، وقتى انسان دچار آرزوهاى عجيب و غريب و آمال و اميال دور و دراز مى‌گردد و مى‌بيند براى رسيدن به آن آرزوها راه حقى وجود ندارد و از آن آمال و آروزها هم نمى‌تواند دل بردارد به راه فساد و افساد مى‌رود تا به آرزوهايش برسد و در اين سير و سفر آن هم در راه باطل و مسير شيطانى از هيچ چيز باك نكرده و از پايمال كردن هيچ حقى حتى حق حيات ديگران پروا نخواهد كرد.

چنين انسانى خود به خود نسبت به تمام امور مادى و شؤون دنيايى اعم از مال و شهوت و مقام دچار حرص خواهد شد و چيزى جلودارش نخواهد بود و همين حالت شيطانى وى را به هر كار كثيف و عمل نابابى مبتلا خواهد كرد.

بدون شك انسانى كه دچار آمال دور و دراز و آلوده به صفت حرص است، از قبول حق سرباز مى‌زند و در برابر حقيقت كبر مى‌ورزد و براى او آراسته‌شدن به حقايق كار بسيار سنگينى خواهد بود. كبر و تكبر زمينه‌اى بسيار مستعد براى ظهور هر نوع فسادى است، تا جايى كه رسول اسلام ٦ كبر را از اصول كفر به شمار آورده‌اند.