عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ١٠١ - راه رشد و كمال نفس
|
دريغا كه در حيرت آباد دنيا |
ز كم مايگى نقش ديوار ماييم |
|
|
تو اى مركز فيض كن دستگيرى |
كه سرگشته مانند پرگار ماييم |
|
|
به محشر كه خواهند اعمال نيكو |
تهى دست و وامانده از كار ماييم |
|
|
صفا چون به آيينه دل نداديم |
به حال دل خويش غمخوار ماييم |
|
|
چو چشم دل ماست در خواب غفلت |
چه سود ار شب تار بيدار ماييم |
|
|
رفيقان ببستند بار قيامت |
همه چاره جستند و ناچار ماييم |
|
|
طبيب دوابخش خلقيم اما |
اگر بنگرى نيك بيمار ماييم |
|
كسانى كه در برابر تمام خواستههاى غلط نفس، يعنى آن خواستههايى كه خارج از حدود الهى است تسليمند، در حقيقت به نفس قوت و قدرت برانجام معصيت مىبخشند و با دست خود كارى مىكنند كه در پايان كار، نفس آنان باعث هلاكت ايشان گردد.
نفس وقتى در برنامه معصيت، قدرتى هم چون سگ هار پيدا كرد، علاج آن كار بسيار مشكلى خواهد شد و گاهى برگرداندنش از گناه شبيه امر محال خواهد بود!
دنيا و لذات آن، زينت و زيور ظاهرى، ارزش آن را ندارد كه انسان نفس نفيس خود را در معرض خطر معصيت و گناه و نافرمانى از خدا و پايمال كردن حقوق حقه عباد حضرت حق قرار دهد. اين را بايد دانست كه گناه و معصيت هيچ سودى براى انسان نداشته و نخواهد داشت، گناهكار جز ضرر و زيان از گناه و تخلف نديده و غير خزى دنيا و عذاب آخرت چيزى نصيب خود نكرده است.
در مجلدات اين كتاب به مناسبتهاى گوناگون به مسئله نفس و تمام حالات ملكوتى و شيطانى آن اشاره شده، بدين جهت اين قسمت با ترجمه اصل روايت به پايان مىرسد.
امام صادق ٧ مىفرمايد: