اخلاق اسلامى - داودى، محمد - الصفحة ٩١ - ٦ صبر و استقامت
يكى از آثار اخلاص اين است كه شخص را سزاوار پاداشهاى الهى و در رأس آنها سزاوار بهشت مىكند. در روايتى از اميرالمؤمنين عليه السلام مىخوانيم:
كسى كه در طاعات خود، نيت خالص تقديم ندارد، به پاداشهاى الهى دست نمىيابد.[١]
در روايتى از امامصادق عليه السلام آمده است:
پروردگار شما بخشنده است و براى اندك هم سپاسگزار است. بندهاى دو ركعت نماز براى رضاى خداوند مىخواند و خداوند بدان سبب او را وارد بهشت مىكند.[٢]
از ديگر آثار اخلاص، حكمت است؛ يعنى علم به صلاح و فساد و اينكه چگونه رفتار كند تا به سعادت رسد. در روايات آمده است:
اگر كسى چهل روز خود را براى خدا خالص كند، خداوند او را به دردها و درمانها آشنا كرده و چشمههاى حكمت را از قلب او بر زبانش جارى مىكند.[٣]
مهمترين اثر اخلاص، رساندن آدمى به سعادت است. امام على عليه السلام مىفرمايد:
اخلاص نشانه سعادت است.[٤]
در روايات براى اخلاص نشانههايى نيز بيان شده است:
عمل خالص آن است كه نخواهى كسى جز خداوند عزوجل تو را بر آن بستايد.[٥]
[١] - تميمى آمدى، غررالحكم و دررالكلم، ص ٩٢
[٢] - محمدباقر مجلسى، بحارالانوار، ج ٦٧، ص ٢٥٠
[٣] - براى مثال به اين دو روايت بنگريد:« عَنْ أَبِى جَعْفَرٍ عليه السلام قَالَ مَا أَخْلَصَ عَبْدٌ الْإِيمَانَ بِاللَّهِ أَرْبَعِينَ يَوْماً أَوْ قَالَ مَا أَجْمَلَ عَبْدٌ ذِكْرَ اللَّهِ أَرْبَعِينَ يَوْماً إِلَّا زَهَّدَهُ اللَّهُ فِى الدُّنْيَا وَ بَصَّرَهُ دَاءَهَا وَ دَوَاءَهَا وَ أَثْبَتَ الحِكْمَةَ فِى قَلْبِهِ وَ أَنْطَقَ بِهَا لِسَانَهُ.»؛« عَنِ الرِّضَا عَنْ آبَائِهِ عليه السلام قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه و آله: مَا أَخْلَصَ عَبْدٌ لِلَّهِ عزوجل أَرْبَعِينَ صَبَاحاً إِلَّا جَرَتْ يَنَابِيعُ الْحِكْمَةِ مِنْ قَلْبِهِ عَلَى لِسَانِهِ.»( همان، ص ٢٤٣.)
[٤] - تميمى آمدى، غررالحكم و دررالكلم، ص ١٥٥
[٥] - محمدباقر مجلسى، بحارالانوار، ج ٦٧، ص ٢٣٠