اخلاق اسلامى - داودى، محمد - الصفحة ١٥٣ - ٧ عفو و گذشت

افزون بر آثار معنوى كه در روايات آمده، اهتمام به امور مسلمانان روح اتحاد و برادرى و دوستى را بر پيكره جامعه مى‌دمد.

سرچشمه‌هاى اهتمام به امور مسلمانان‌

از ديدگاه اسلام مؤمنان همگى فرزندان يك پدر و مادرند و رابطه ميان آنها رابطه برادرى است، از اين رو با يكديگر مهربان و در مشكلات يار و ياور يكديگرند. در روايتى از امام‌صادق عليه السلام آمده است:

مؤمنان برادر و فرزندان يك پدر و مادر هستند و هرگاه يكى از آنها دچار درد و رنجى شود، ديگران نيز به خواب نمى‌روند.[١]

افزون بر اين، اسلام مؤمنان را همانند اعضاى يك پيكر مى‌داند. از اين رو، سلامتى و بيمارى هر عضو بر كاركرد اعضاى ديگر تأثير مى‌نهد؛ چنان‌كه هرگاه مؤمنى دچار مشكل شود يا نيازمند و رنجور گردد، ديگر مؤمنان نيز رنجور مى‌شوند، از اين رو براى رفع مشكل او بسيج مى‌شوند و آرام نمى‌گيرند تا آن مؤمن آرام گيرد. امام‌صادق عليه السلام در روايتى ديگر مى‌فرمايد:

مؤمنان برادر يكديگر و همانند اعضاى يك بدن هستند. اگر عضوى از آن به درد آيد، ديگر اعضا نيز آن را حس مى‌كنند و روح آنان نيز يكى است و ارتباط روح مؤمن با خدا سخت‌تر از ارتباط شعاع نور خورشيد با خورشيد است.[٢]

افزون براين، از ديدگاه اسلام همه مردم اعضاى خانواده‌اى واحدند كه خداوند عهده‌دار تأمين نيازمندى‌هاى آنان است. از اين‌رو، چنان‌كه اعضاى يك خانواده در شادى و غم‌ يكديگر شريك‌اند، مردم نيز بايد در غم و شادى يكديگر شريك باشند و به يارى نيازمندان بشتابند. امام‌صادق عليه السلام از پيامبر صلى الله عليه و آله روايت مى‌كند:

مردم همگى عيال خداوند هستند. پس محبوب‌ترين مردم نزد خداوند كسى است كه به عيال خداوند سود برساند و خانواده‌اى را خوشنود كند.[٣]

[١] - محمدبن يعقوب كلينى، الكافى، ج ٢، ص ١٦٥

[٢] - همان، ص ١٦٦

[٣] - همان، ص ١٦٣