اخلاق اسلامى - داودى، محمد - الصفحة ١٩٨ - آثار طمع

٦. دوزبانى: امام‌صادق عليه السلام مى‌فرمايد:

كسى كه دورو و دو زبان باشد، روز قيامت با دو زبان آتشين به صحنه محشر وارد مى‌شود.[١]

٧. بددهنى و فحاشى: امام‌صادق عليه السلام فرمود:

يكى از نشانه‌هاى ترديدناپذير دخالت و شراكت شيطان [در انعقاد نطفه فرد] اين است كه فحاش باشد و ابايى نداشته باشد از اينكه هر سخنى را بگويد و هر سخنى را درباره او بگويند.[٢]

٨. دروغ: امام‌باقر عليه السلام به نقل از امام زين‌العابدين عليه السلام مى‌فرمايد:

از دروغ بپرهيزيد، خواه كوچك باشد يا بزرگ، شوخى باشد يا جدى؛ زيرا كسى كه دروغ كوچك مى‌گويد، جرئت گفتن دروغ‌هاى بزرگ را نيز پيدا مى‌كند. مگر نمى‌دانيد كه رسول‌خدا صلى الله عليه و آله فرمود: «بنده‌اى پيوسته راست مى‌گويد، تا جايى كه خداوند وى را جزو صديقان مى‌نويسد، و بنده‌اى پيوسته دروغ مى‌گويد تا جايى كه خداوند نام وى را در فهرست دروغگويان مى‌نويسد.»[٣]

٩. تهمت: امام‌صادق عليه السلام فرمود:

هرگاه مؤمن برادر مؤمنش را متهم كند، ايمان قلبى او از ميان مى‌رود، چنان‌كه نمك در آب از ميان مى‌رود.[٤]

١٠. سخن‌چينى: پيامبر صلى الله عليه و آله خطاب به مسلمانان فرمود:

آيا مى‌خواهيد بگويم بدترين شما كيست؟ گفتند: آرى، اى رسول‌خدا! ايشان فرمود:

كسانى‌اند كه سخن‌چينى مى‌كنند و دوستان را از يكديگر جدا مى‌كنند و به افراد بى‌گناه عيب‌هايى نسبت مى‌دهند.[٥]

[١] - محمدبن يعقوب كلينى، الكافى، ج ٢، ص ٣٤٣

[٢] - همان، ص ٣٢٣

[٣] - همان، ص ٣٣٨

[٤] - همان، ص ٣٦١

[٥] - همان، ص ٣٦٩