اخلاق اسلامى - داودى، محمد - الصفحة ١٤٥ - راه رسيدن به صفت عفت

در سخنان معصومان عليهم السلام نيز بر اين اصل تأكيد شده است. در اين باره امام‌صادق عليه السلام مى‌فرمايد:

خداوند متعال مؤمنان را از يك ريشه آفريده است. هيچ مؤمنى از اين ريشه خارج نيست و هيچ غير مؤمنى از اين ريشه نروييده است. سوگند به خدا مَثل آنان مَثل سر در بدن و مَثل انگشتان در كف دست است. پس اگر از كسى خلاف اين را ديديد، بى‌ترديد بدانيد كه منافق است.[١]

اين روايت بيانگر آن است كه مؤمنان چون اعضاى يك بدن، در همه امور با يكديگر همكارى و هميارى دارند.

اميرالمؤمنين عليه السلام نيز مردم را به هميارى در پيروى از خدا فرامى‌خواند:

اى مردم! بشتابيد به هميارى در پيروى از دستورهاى خداوند، اقامه عدل مطلوب او، وفاى به پيمان او و انصاف با او در همه حقوق او، كه بنده به چيزى مانند خيرخواهى در اين امر و هميارى نيكو در آن نيازمند نيست. ... ولى يكى از حقوق واجب خداوند عزوجل بر بندگان، هميارى در اقامه حق در ميان آنها است.[٢]

خوارى در راه اطاعت خداوند، به عزت نزديك‌تر از هميارى در معصيت خداوند است.[٣]

مفهوم هميارى در كارهاى نيك‌

تعاون و هميارى به معناى يارى كردن يكديگر است. آنچه توضيح بيشترى مى‌طلبد، مفهوم‌ «بِرّ» و «تقوا» و «اثم» و «عدوان» است. علامه طباطبايى مى‌گويد:

مراد از «بِرّ» در اين آيه- چنان‌كه در آيه ١٧٧ سوره بقره آمده است- ايمان و نيكو انجام دادن

[١] - محمدباقر مجلسى، بحارالانوار، ج ٤٦، ص ٣٠٤

[٢] - همان، ج ٤٧، ص ٣٥٦

[٣] - همان، ج ٥٧، ص ٥٦