اخلاق اسلامى - داودى، محمد - الصفحة ١٧٧ - آثار گناه

امام‌صادق عليه السلام نيز مى‌فرمايد:

چه زشت است براى مؤمن كه در او ميلى باشد كه او را خوار كند.[١]

مفهوم طمع‌

طمع در زبان عربى به معناى اميد داشتن به دستيابى به مطلوب است. خداوند در قرآن از زبان ساحران فرعون كه به حضرت موسى عليه السلام ايمان آوردند، مى‌فرمايد:

وَمَا لَنَا لَا نُؤْمِنُ بِاللّهِ وَمَا جَاءنَا مِنَ الْحَقِّ وَنَطْمَعُ أَن يُدْخِلَنَا رَبَّنَا مَعَ الْقَوْمِ الصَّالِحِينَ؛[٢] و براى ما چه [عذرى‌] است كه به خدا و آنچه از حقّ به ما رسيده، ايمان نياوريم و حال آنكه چشم داريم كه پروردگارمان ما را با گروه شايستگان [به بهشت‌] درآورد؟

بر اساس اين آيه روشن مى‌شود كه طمع، هم در امور مطلوب و هم در امور نامطلوب به كار مى‌رود. اما اين واژه در زبان فارسى تنها در موارد منفى به كار مى‌رود كه عبارت است از اميد به دست‌يافتن به چيزى، اما اميدى نامطلوب. اميد داشتن به اينكه ديگران بخشى از مال و دارايى خود را به ما ببخشند، يا ما را در سود حاصل از كار خود شريك كنند و مانند آن، مصداق‌ها و نمونه‌هايى از طمع هستند. روايت‌هايى كه در مذمت طمع نقل كرديم، همگى ناظر به چنين مواردى است.

سِرّ ناپسندى طمع در آثار و پيامدهاى ناگوار آن است كه در ادامه برخى از آنها به‌اختصار بيان مى‌شود.

آثار طمع‌

تجربه بشرى ثابت كرده است كه طمع بستن به مال و دارايى ديگران پيامدهاى ناگوارى دارد.

ملااحمد نراقى در اين باره داستانى آورده است: دو نوجوان با يكديگر دوست بودند كه يكى نان

[١] - همان

[٢] - مائده( ٥): ٨٤