اخلاق اسلامى - داودى، محمد - الصفحة ١٧٩ - انواع گناهان

يكى ديگر از آثار ويرانگر طمع، اسارت و بردگى است؛ همان‌گونه كه اميرالمؤمنين عليه السلام مى‌فرمايد:

طمع بردگى جاودانه است.[١]

هر طمعكارى اسير است.[٢]

منحرف شدن عقل و درماندن از تشخيص صحيح نيز از ديگر آثار ويرانگر طمع است.

امام على عليه السلام مى‌فرمايد:

بيشترين لغزشگاه‌هاى عقل [/ مواردى كه نمى‌تواند درست را از نادرست تشخيص دهد] در مواردى است كه شمشير طمع آخته است و برق مى‌زند.[٣]

كسى كه بسيار طمع داشته باشد، سخت بر زمين مى‌خورد.[٤]

در مذمت طمع اين روايت از امام سجاد عليه السلام كفايت مى‌كند:

همه خير را در اين ديدم كه طمع خود را از آنچه در دست مردم است، قطع كنم.[٥]

راه مبارزه با طمع‌

نخستين راه مبارزه با اين صفت تأمل در آثار ناگوار و زيانبار آن است. تا بداند كه آيا طمع بستن به چيزى كه ممكن است به‌دست آيد يا به‌دست نيايد، ارزش آن را دارد كه آدمى كرامت و آزادگى و عقل و ايمان خود را فدا كند؟

دومين راه اميد داشتن به لطف و كرم خداوند و دانستن اين نكته است كه خالق و سرچشمه همه نعمت‌ها و دارايى‌ها خداست و مردم تنها از اين خوان گسترده الهى بهره مى‌گيرند. در

[١] - همان، ص ٢٩٨

[٢] - همان

[٣] - همان

[٤] - همان

[٥] - محمدبن يعقوب كلينى، الكافى، ج ٢، ص ٣٢٠