يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ مَن يَرْتَدَّ مِنكُمْ عَن دِينِهِ فَسَوْفَ يَأْتِى اللّهُ بِقَوْمٍ يُحِبُّهُمْ وَيُحِبُّونَهُ أَذِلَّةٍ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ أَعِزَّةٍ عَلَى الْكَافِرِينَ يُجَاهِدُونَ فِى سَبِيلِ اللّهِ وَلَا يَخَافُونَ لَوْمَةَ لآئِمٍ ذَلِكَ فَضْلُ اللّهِ يُؤْتِيهِ مَن يَشَاء وَاللّهُ وَاسِعٌ عَلِيمٌ؛[١] اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد، هر كس از شما از دين خود برگردد، به زودى خدا گروهى [ديگر] را مى‌آورد كه آنان را دوست مى‌دارد و آنان [نيز] او را دوست دارند. [اينان‌] با مؤمنان، فروتن، [و] بر كافران سرفرازند. در راه خدا جهاد مى‌كنند و از سرزنش هيچ ملامتگرى نمى‌ترسند. اين فضل خداست. آن را به هر كه بخواهد مى‌دهد، و خدا گشايشگر داناست.

بر اساس اين آيه، خداوند نيز مؤمنان را دوست دارد و اين دوستى متقابل، فضلى از جانب خداست.

آيات بيان شده در محبت مؤمنان به خدا و پيامبر صلى الله عليه و آله است. در باب محبت به اهل‌بيت عليهم السلام خداوند در آيه‌اى از قرآن محبت و دوستى اهل‌بيت عليهم السلام را مزد رسالت پيامبر صلى الله عليه و آله بيان مى‌كند:

قُل لَّا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِى الْقُرْبَى؛[٢] بگو: «به ازاى آن [رسالت‌] پاداشى از شما خواستار نيستم، مگر دوستى درباره خويشاوندان.»

در روايتى امام‌كاظم عليه السلام در پاسخ به اين پرسش كه برترين چيزى كه با آن به خداوند تقرب مى‌يابيم، چيست؟ فرمود:

پيروى از خداوند و پيروى از پيامبر صلى الله عليه و آله و محبت خداوند متعال و محبت رسول او.[٣]

همچنين نقل شده است: جابربن عبدالله انصارى در كوچه‌هاى مدينه مى‌گشت و مى‌گفت:

على بهترينِ مردم است و هر كه از پذيرش او سر باز زند، كافر است. اى انصار! فرزندان خود را بر محبت على عليه السلام تربيت كنيد.[٤]

[١] - مائده( ٥): ٥٤

[٢] - شورى( ٤٢): ٢٣

[٣] - ميرزا حسين نورى، مستدرك الوسايل، ج ١١، ص ٢٥٨

[٤] - ابوجعفر محمد صدوق، من لايحضر الفقيه، ج ٣، ص ٤٩٣