اخلاق اسلامى - داودى، محمد - الصفحة ٤٦ - توانمندى انسان براى اخلاقى زيستن

در روايات مختلف نيز به بهره‌مندى از نعمت‌هاى دنيا تصريح شده، چنان‌كه از پيامبر صلى الله عليه و آله روايت است كه:

خدايا! به نان بركت ده و بين ما و آن جدايى نينداز كه اگر نان نبود، نه نماز مى‌خوانديم، نه روزه مى‌گرفتيم و نه واجبات الهى را انجام مى‌داديم.[١]

در روايتى از امام‌صادق عليه السلام آمده است:

عبدالله بن عباس هنگامى كه اميرالمؤمنين عليه السلام او را به سوى خوارج فرستاد، بهترين لباسش را پوشيد و با بهترين عطرهايش خود را خوشبو كرد و بر بهترين اسب‌هايش سوار شد و به سوى خوارج رفت و در برابر آنها ايستاد. خوارج به او گفتند: اى پسر عباس! تو از نظر ما بهترين مردم هستى، اما با لباس و مركب ستمگران آمده‌اى. عبدالله بن عباس اين آيه را خواند: بگو چه كسى آرايه‌هاى خداوندى- كه براى بندگان خود آفريده- و روزى‌هاى پاكيزه او را حرام كرده است؟ لباس بپوش و خود را بياراى كه خداوند زيباست و زيبايى را دوست دارد، ولى [به شرط آنكه‌] حلال باشد.[٢]

اين روايت نيز به روشنى بر استفاده از نعمت‌ها در صورتى كه مطابق معيارهاى الهى از راه حلال به‌دست آمده باشد تأكيد دارد.

در نامه اميرالمؤمنين به محمدبن ابى‌بكر خطاب به مردم مصر آمده است:

بدانيد اى بندگان خدا كه تقواپيشگان خير جارى و آينده را به‌دست آوردند؛ با اهل دنيا در دنيايشان شريك‌اند، درحالى‌كه اهل دنيا در آخرت متقين شريك نيستند. خداوند در دنيا نعمت‌هايى را در اختيار آنها گذاشته كه براى زندگى آنها كافى است. ... در بهترين منزل‌ها سكنا گزيدند؛ از

[١] - محمدبن يعقوب كلينى، الكافى، ج ٥، ص ٧٣

[٢] - همان، ج ٦، ص ٤٤٢