اخلاق اسلامى مبانى و مفاهيم - عليزاده، مهدى - الصفحة ٩٩ - ٣ امنيت حيثيتى
قشرهاى اجتماع را در معرض تهديد قرار مىدهد، از اين قرار است: سخنچينى، سعايت، بهتان و افترا، تجسس و هتك حريم خصوصى، افشاى سرّ، خبرسازى، بزرگنمايى و غلو، صحنهسازى، شهادت دروغ، قضاوت بىمدرك و شايعه پراكنى.
هريك از اين موارد در خوش بينانه ترين فرض، برآمده از شخصيتي بيمار است. در اين حال فرد به خودشيفتگى تهاجمى، سوءظن شديد و توهم توطئه مبتلاست و مىكوشد با راهكارهاى جبرانى به خودكمبيني خود فايق آيد. در رفتارهايى از اين دست، نقش اختيار و اراده آگاهانه فرد كمرنگ است و يا در حالتى نگرانكنندهتر، منش نكوهيده اختيارى و يا عادت اكتسابى است كه قبح افزونترى دارد؛ مانند حسادت، كينهتوزى، خشم و نفرت، جاهطلبى، خودخواهى و حرص و پولپرستى.
از رسول خدا (ص) نقل است كه از مصارف مهم دارايى، مصونيتبخشى به آبروى خود از گزند زبان مردم است.[١] در روايتى مىخوانيم:
حرمت مؤمن همچون خون اوست.[٢]
اين روايت، ريختن آبروى مؤمن را با ريختن خون او برابر مىشمرد. قرآن كريم مىفرمايد:
هر كس فردى را- جز به قصاص قتل يا [به كيفر] فسادى در زمين- بكشد، چنان است كه گويى همه مردم را كشته باشد.[٣]
ب) فقرزدايى و گسترش رفاه عادلانه
يكى از اهداف انسانها از تشكيل اجتماعات و مشاركت در زندگى گروهى دستيابى به برخوردارىهاى بيشتر بوده است. از سويى ديگر، از ملاكهاى برترى اجتماع انسانى، در اختيار گذاردن امكان بهرهمندى بيشتر از رفاه و آسايش و امكانات مادى براى اعضاى خود است. بنابراين هرچه اين تنعم كاستى يابد و سهم شهروندان از رفاه و آسايش كمتر شودو
[١] - امام عسكرى( ع)، تفسير امام عسكرى( ع)، ص ٨٠.
[٢] - سباب المؤمن فسوق و قتاله كفر و اكل لحمه معصيه و حرمه ماله كحرمه دمه.( محمد بن يعقوب كلينى، الكافى، ج ٢، ص ٣٥٩.)
[٣] -« مَن قَتَلَ نَفْسَا بغَيرِ نَفْسٍ أَوْ فَسَادٍ فيِ الْأَرْضِ فَكأَنَّمَا قَتَلَ النَّاسَ جَمِيعًا.»( مائده( ٥): ٣٢.)