اخلاق اسلامى مبانى و مفاهيم - عليزاده، مهدى - الصفحة ١١٣ - براى تأمل و پژوهش

اهداف

از دانشجو انتظار مى‌رود پس از فراگيرى اين فصل.

١. ارزش خودشناسى و خود آگاهى را دريابد.

٢. راه‌هاى تقويت اراده را آموخته باشد.

٣. با مفهوم حرص و قناعت و رابطه آن با فقر و غنا آشنا گردد.

الف) خودفراموشى و خودفريبى

خودفراموشى مانند فراموش كردن نام يك دوست يا كار روزانه نيست. ما ناگزير از داشتن تصورى از خود هستيم. اگر از خويش شناخت و آگاهى درستى نداشته باشيم، تصويرى موهوم يا مبهم به جاى آن مى‌نشيند و عمل را به قريب و زندگى را به سراب بدل مى‌كند. بنابراين خودفراموشى موجب خودفريبى است؛ يعنى از دست دادن ظرفيت‌ها و زمينه‌هاى كمال واقعى به جاى خدمت به خود و حركت به سوى شكوفايى و كام يابى.

انسان سرمايه و گوهرى گرانبها دارد كه بايد آن را بشناسد و قدر آن را بداند. اين سرمايه انسانى از درون در معرض تهديد قرار دارد. نفس با خواهش خويش انسان را به خطر مى‌افكند و شيطان نيز به تزيين و اغواگرى مى‌پردازد تا اعمال نادرست را در نظر او بيارايد و آن را كارى بنماياند كه منع و فساد جدى ندارد.

اما فراتر و خطرناك‌تر آن است كه خود نفس خواسته‌اش را از صافى «تسويل» بگذراند؛ بدين معنا كه خواهش اصلى خود را بازنگويد و لباس ديگرى بر اندام آن بپوشاند. اگر در اخلاق اسلامی جلد ١ ، (صفحه ١١٤)